اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٠٧٩ - فصل يكم بر حذر داشتن از غلو
شيطان به دروغ آنها احتياج دارد.
١٣١٠. الكافى- به نقل از مفضّل بن عمر-: من و شريكم قاسم و نجم بن حطيم و صالح بن سهل در مدينه بوديم و ميان ما در باره ربوبيّت [امام صادق عليه السلام] مناظرهاى در گرفت. به يكديگر گفتيم: چه طور است نزد خودش برويم؟ ما اينك، نزديك او (امام صادق عليه السلام) هستيم و از ما هم تقيّه نمىكند. برخيزيد نزد وى برويم.
همگى به راه افتاديم. به خدا سوگند، هنوز به درِ خانه نرسيده بوديم كه ديديم پاى برهنه و بدون ردا بيرون آمد و در حالى كه موهاى سرش راست شده بود، مىفرمود:
«نه، نه، اى مفضّل و اى قاسم و اى نجم! نه، نه [چنين نيست كه شما مىگوييد]؛ «بلكه بندگانى ارجمندند كه در سخن، بر او پيشى نمىگيرند و خود، به فرمان او كار مىكنند».
١٣١١. امام صادق عليه السلام- پس از اين كه يكى از غاليان را نكوهش نمود-: به خدا سوگند، ما نيستيم، مگر بندگانى كه خداوند، ما را آفريد و برگزيدمان. نه مىتوانيم سودى برسانيم و نه زيانى وارد كنيم. اگر به ما رحم كند، از رحمت اوست و اگر عذابمان كند، به واسطه گناهانمان است. به خدا سوگند، ما را بر خدا حجّتى نيست و با خود از او براتى [براى آزادى از دوزخ] نداريم. ما نيز مىميريم و دفن مىشويم و در روز قيامت، محشور و برانگيخته مىشويم و براى حسابرسى نگهمان مىدارند و بازخواست مىشويم.
١٣١٢. رجال الكشّى- به نقل از صالح بن سهل-: من به ربوبيّت امام صادق عليه السلام قائل بودم. روزى خدمت ايشان رسيدم. همين كه چشمش به من افتاد، فرمود: «اى صالح! به خدا سوگند، ما بندگانى مخلوق هستيم. ما را پروردگارى است كه عبادتش مىكنيم و اگر عبادتش نكنيم، عذابمان خواهد كرد».
١٣١٣. بصائر الدرجات- به نقل از اسماعيل بن عبد العزيز-: امام صادق عليه السلام فرمود: «اى اسماعيل! در وضوخانه برايم آب بگذار».