١٢٩٨. امام باقر عليه السلام‌- در بيان كيفيت خواندن خطبه دوم نماز جمعه-: بار خدايا! ملتمسانه از تو مى‌خواهيم دولت باشكوهى را بر پا دارى كه به وسيله آن، اسلام و مسلمانان را عزّت بخشى و نفاق و منافقان را به ذلّت كشانى و در آن، ما را از دعوتگران به سوى طاعتت و پيشاهنگان راهت قرار دهى و به واسطه آن، كرامت دنيا و آخرت را نصيبمان فرمايى.

١٢٩٩. امام صادق عليه السلام‌- در يكى از دعاهاى خود-: بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد و بر امام مسلمانان، درود فرست و او را از پيش رو و از پشت سرش و از جانب راست و از جانب چپش و از بالاى سر و از زير پايش [از همه جهت‌] محافظت فرما و پيروزى و فتحى آسان [و بى‌رنج‌] نصيبش گردان و نصرتى عزّت‌بخش عطايش كن و از جانب خود براى او تسلّطى [و قدرتى‌] ياريگر قرار ده! بار خدايا! فَرَج خاندان محمّد را شتاب بخش و دشمنان آنان را، از جنّ و انس، نابود گردان.

١٣٠٠. امام كاظم عليه السلام‌- در بيان ذكر سجده شكر-: بار خدايا! تو را- به حقّ وعده‌اى‌[٢٠٤٣] كه به دوستانت داده‌اى و متعهّد شده‌اى كه آنان را بر دشمن خودت و دشمن آنان پيروز گردانى- سوگند مى‌دهم كه بر محمّد و خاندان محمّد كه حافظانِ [دين و شريعت تو و امانتدارانت‌] هستند، درود فرستى. بار خدايا! آسانى پس از دشوارى [و فَرَج بعد از شدّت‌] را از تو مسئلت مى‌كنم (سه بار).

[٢٠٤٣]. واژه« إيوائك»- كه در متن عربى حديث آمده-، از وأى به معناى وعده است. ايواء در لغت به اين معنانيامده است؛ امّا ذكر نكردن آن در كتاب‌هاى لغت، به معناى نداشتن اين معنا نيست. البتّه احتمال دارد اين كلمه از« آوى فلاناً» باشد كه به معناى پناه و جا دادن است. در اين صورت، وعده دهنده، به خودش وعده مى‌دهد، كه چنين معنايى بعيد است. در النهاية در تفسير حديث وهب كه در آن آمده: إنّ اللَّه تعالى قال: إنّى أويت على نفسى أن أذكر من ذكرنى، آمده است: قتيبى گفته است: اين اشتباه است، مگر اين كه كلمه تصحيف شده باشد. درستش چنين است: وأيت( من الوأى)، يعنى وعده. در اين صورت معنا چنين مى‌شود: جعلته وعداً على نفسى؛ به خودم وعده دادم. وعده‌اى كه خداوند متعال داده، اين است:« خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، وعده داده است كه حتماً آنان را در زمين جانشين‌[ خود] كند، همان گونه كه كسانى را كه پيش از آنان بودند، جانشين‌[ خود] كرد، تا آن دينى را كه برايشان پسنديده است، به سودشان مستقر نمايد و ناامنى آنان را به امنيت تبديل كند،[ تا] مرا بپرستند و هيچ چيزى را برايم شريك نگيرند»( نور: آيه ٥٥)( مرآة العقول: ج ١٥ ص ١٣٥. نيز، ر. ك: بحار الأنوار: ج ١٠١ ص ٢٢١ و ملاذ الأخيار: ج ٩ ص ١٦٣).