مذمّت نكنيد مسلمانان را و جستجو نكنيد قبايح مستوره آنها را؛ زيرا كه كسى كه عورات آنها را جستجو كند، خداوند جستجو كند عورات او را؛ و كسى را كه خدا جستجوى عورت او كند، مفتضح كند او را و اگر چه در خانه‌اش باشد».

خداوند- تبارك و تعالى- غيور است و هتك مستور مؤمنين و كشف عورات آنها هتك ناموس الهى است. اگر انسان بى‌حيايى را از حدّ گذراند و هتك حرمات الهيه نمود، خداوند غيور مستورات او را، كه به لطف و ستّاريت خود ستر فرموده بود، مكشوف مى‌فرمايد و هتك مستور آن را مى‌فرمايد، و در بين مردم در اين عالم و ملائكه و انبيا و اوليا- عليهم السلام- در آن عالم مفتضح مى‌شود.

و در حديث شريف كافى سند به حضرت باقر العلوم- عليه السلام- رساند: قَالَ:

«لما أسري بالنبي- صلى الله عليه و آله- قال: يا رب، ما حال المؤمن عندك. قال: يا محمد، من أهان لي وليا، فقد بارزني بالمحاربة، وأنا أسرع‌

[شي‌ء

] إلى نصرة أوليائي» [١].

فرمود باقر العلوم- عليه السلام- در معراج رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- عرض كرد: «" اى پروردگار چگونه است حال مؤمن پيش تو؟" فرمود:" اى محمد، كسى كه اهانت كند براى من دوستى را، پس به تحقيق ظاهر شده است به محاربه با من؛ و من سريع‌تر هستم به سوىِ يارى كردنِ دوستانِ خودم از هر چه"». و احاديث در اين رديف بسيار است.

و شيخ صدوق سند به حضرت صادق- عليه السلام- رساند كه فرمود در ضمن حديثى: «

ومن اغتابه بما فيه، فهو خارج من و لا ية الله تعالى داخل في و لا ية الشيطان» [٢]

. يعنى «كسى كه غيبت كند او را (كسى را كه اهل ستر و عدالت است در ظاهر، گرچه مذنب باشد پيش خودش) خارج شود از ولايت خداى تعالى و در ولايت شيطان وارد شود». معلوم است كسى كه از ولايت حق خارج شود و در ولايت شيطان داخل شود، از

[١] الكافي، ج ٢، ص ٣٥٢، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب من أذى المسلمين واحتقرهم»، حديث ٨.

[٢] الأمالي، صدوق، ص ٩١، مجلس ٢٢، حديث ٣؛ وسائل الشيعة، ج ١٢، ص ٢٨٥، «كتاب الحجّ»، «أبواب‌أحكام العشرة»، باب ١٥٢، حديث ٢٠ (با كمى تفاوت).