موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٣٨ - فصل در بيان جمع اخبارى كه حَثّ بر عبادات و ترك معاصى نموده با بعض اخبار كه صورتاً مخالف با آن است

گفت كه بهتر از حسنات ديگران است كه هيچ وقت قبول نشود؛ بلكه شايد حسناتى كه شرايط قبول، مثل ايمان و ولايت، در آن نباشد خود داراى ظلمتى باشد كه از سيّئات مؤمنين، كه به واسطه نور ايمان در خوف و رجا هستند، ظلمت و كدورتش بيشتر باشد.

بالجمله، اين حديث دلالت ندارد بر آن‌كه اهل ايمان بر سيّئات خود مأخوذ نيستند؛ چنانچه ظاهر است.

و از جمله احاديث مشهوره كه گويند: بين فريقين مشهور است اين است كه «

حب علي حسنة لا يضر معها سيئة، وبغضه سيئة لا ينفع معها حسنة» [١]

. «دوستى على عليه السلام حسنه‌اى است كه با آن هيچ گناهى ضرر نمى‌رساند: و بغض آن سرور گناهى است كه هيچ نيكويى با آن نفع نبخشد».

و اين حديث شريف در سلك حديثى است كه درباره «ايمان» پيش از اين مذكور شد.

و معنى آن يا به‌طورى است كه مرحوم مجلسى در آن اخبار احتمال دادند، كه مقصود از «ضرر» خلود در نار يا دخول در نار است؛ يعنى، حبّ آن سرور، كه سرمايه ايمان و اكمال و اتمام آن است، موجب شود كه به شفاعت شافعين از نار مستخلص شود. و اين چنانچه گفتيم: منافات ندارد با آن‌كه عذاب‌هاى گوناگون برزخ را داشته باشد؛ چنانچه در حديث است كه فرمودند شماها برزخ خود را اصلاح كنيد، ما در قيامت از شما شفاعت مى‌كنيم‌ [٢].

و يا آن‌كه آن‌طور كه ما ذكر كرديم مقصود باشد كه حبّ آن سرور نورانيت و ملكه [ايمان‌] در قلب حاصل كند كه احتراز از گناهان كند؛ و اگر گاهى به گناهى مبتلا شد، آن را به توبه و انابه ترميم نمايد، و نگذارد كه رشته كار از دستش بيرون رود و مهار نفس گسيخته گردد.

و از جمله، يك دسته اخبارى است كه در ذيل آيه شريفه در سوره فرقان مذكور

[١] المناقب، خوارزمى، ص ٧٦، حديث ٥٦؛ مناقب آل أبي طالب، ج ٣، ص ٢٢٩.

[٢] ر. ك: حديث ٤، صفحه ١٠٩، پاورقى ١.