موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٦٤ - در اخلاص در قرائت است

در ظلمات و تاريكى‌ها به نور استعانت كنند، در ظلمات جهل و تاريكى‌هاى ضلالت به نور هدايت قرآن بايد هدايت جُست».

وَمِنَ الْمَجالِسِ بِإسْنادِهِ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤمِنِينَ- عليه السلام- فِي كَلَامٍ طَوِيلٍ فِي وَصْفِ الْمُتَّقِينَ: «

وإذا مروا بآية فيها تخويف، أصغوا إليها مسامع قلوبهم و أبصارهم، فاقشعرت منها جلودهم، ووجلت قلوبهم، فظنوا أن صهيل جهنم و زفيرها و شهيقها في أصول آذانهم. وإذا مروا بآية فيها تشويق، ركنوا إليها طمعا، وتطلعت أنفسهم إليها شوقا، وظنوا أنها نصب أعينهم» [١].

«اهل تقوا وقتى به آياتى رسند كه در آن اخافه است، چشم‌ها و گوش‌هاى دل را به آن باز كنند، و لرزه بر اندام آنها افتد، و دل آنها از ترس بتپد به‌طورى كه گمان كنند كه صداى هولناك جهنم و نفس‌هاى زَفير و شهيق آن پيش گوش آنهاست. و وقتى به آيه رحمت رسند، اعتماد به آن كنند، و چشم طمع به آن باز كنند، و دل آنها از شوق پرواز كند چنانچه گمان كنند آن وعده‌ها حاضر است».

و معلوم است كسى كه تفكر و تدبر در معانى قرآن كرد، در قلب آن اثر كند و كم كم به مقام متقين رسد. و اگر توفيق الهى شامل حالش شود، از آن مقام نيز بگذرد و هر يك از اعضا و جوارح و قواى آن آيه‌اى از آيات الهيه شود. و شايد جَذَوات و جذبات خطابات الهيه او را از خود بيخود كند و حقيقت‌

«إقرأ و اصعد» [٢]

را در همين عالم دريابد تا آن‌كه كلام را بى‌واسطه از متكلمش بشنود، و آنچه در وهم تو و من نايد آن شود.

در اخلاص در قرائت است‌

و از آداب لازمه قرائت قرآن كه در تأثير در قلوب سمت ركنيّت دارد و بدون آن هيچ عملى را قيمتى نيست، بلكه ضايع و باطل و موجب سخط الهى است، اخلاص است كه سرمايه مقامات اخرويه و رأس المال تجارت آخرت است. و در اين باب نيز در اخبار

[١] الأمالي، صدوق، ص ٤٥٨، مجلس ٨٤، حديث ٢؛ وسائل الشيعة، ج ٦، ص ١٧٢، «كتاب الصلاة»، «أبواب قراءة القرآن»، باب ٣، حديث ٦.

[٢] ر. ك: صفحه ٥٦١، پاورقى ١.