موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٢٦ - تتميم در بيان مفاسد خيانت و حقيقت امانت

و در كافى شريف نيز بدين مضمون روايت شده است‌ [١].

و بايد دانست كه به حسب روايات شريفه، ميزان در كمال ورعْ اجتناب از محارم اللَّه است؛ و هر كس اجتناب از محرّمات الهيه كند از ورع دارترين مردم به شمار آيد. پس، اين امر را شيطان در نظرت بزرگ نكند و تو را مأيوس ننمايد؛ زيرا كه از عادت آن ملعون است كه انسان را از راه يأس به شقاوت ابدى مى‌اندازد. مثلًا در اين باب مى‌گويد: چطور ممكن است در شهرى كه داراى صد هزار جمعيت يا بيشتر است انسان از تمام آنها بيشتر ورع داشته باشد! اين از مكايد آن لعين و وساوس نفس امّاره است. جواب آن اين است كه به حسب روايات هر كس از محرّمات الهيه اجتناب كند مشمول اين روايات است و از زمره ورعناك‌ترين مردم به شمار مى‌آيد. و اجتناب محرّمات الهيه كار بسيار مشكلى نيست؛ بلكه انسان با جزئى رياضت نفس و اقدامْ مى‌تواند ترك جميع محرّمات كند. البته انسان بخواهد اهل سعادت و نجات باشد و در تحت ولايت اهل بيت و مشمول كرامت حق تعالى باشد، و تا اين اندازه هم صبر در معصيت نداشته باشد، نمى‌شود؛ لابد قدرى پافشارى و تحمل و ارتياض لازم است.

تتميم در بيان مفاسد خيانت و حقيقت امانت‌

در اين مقام نكته‌اى است كه اشاره به آن لازم است. و آن اين است كه جناب رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- بعد از وصيت به ورع، تفريع فرموده است به آن عدم جرئت بر خيانت را؛ با آن‌كه ورع راجع به مطلق محرّمات است، يا اعم از آن چنانچه شنيدى.

پس يا بايد خيانت را به يك معنى اعمّى از متفاهم عرفى آن معنى كرد تا مطابق با ورع گردد؛ و آن آن است كه بايد مطلق معاصى را يا مطلق ارتكاب موانع سير الى اللَّه را خيانت شمرد، زيرا كه تكاليف الهيه امانات حق هستند، چنانچه در آيه شريفه: إِنَّا

[١] الكافي، ج ٢، ص ٧٨، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الورع»، حديث ١٠.