شرح‌: «قَدْ غَفَرَ اللَّه لَكَ» اشاره است به قول خداى تعالى در سوره «فتح»: إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً^ لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ [١]؛ «ما گشوديم براى تو گشودنى آشكارا، تا بيامرزد براى تو آنچه پيشى گرفته از گناه تو و آنچه پس از اين آيد».

[

توجيهات نقل شده در عدم منافات آمرزش نبى اكرم با عصمت ايشان‌

] بدان‌كه علما- رضوان اللَّه عليهم- توجيهاتى در آيه شريفه فرموده‌اند كه منافات نداشته باشد با عصمت نبى‌مكرّم. و ما به ذكر بعضى از آنها كه مرحوم علامه مجلسى- رحمه اللَّه تعالى- نقل فرمودند [٢] مى‌پردازيم، و پس از آن آنچه اهل معرفت به حسب مسلك خود بيان كردند مجملًا بيان مى‌نماييم.

مرحوم مجلسى فرموده: از براى شيعه در تأويل اين آيه اقوالى است:

يكى: آن‌كه مقصود از گناه گناه امّت است كه به شفاعت حضرت آمرزيده شود. و نسبت گناهان امّت به آن حضرت براى اتصالى است كه بين آن حضرت و امت است. و مؤيد اين احتمال است آنچه روايت كرده مفضّل بن عمر از حضرت صادق عليه السلام:

قالَ: سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ هذِهِ الآيَةِ، فَقالَ: «

والله، ما كان له ذنب و لكن الله سبحانه ضمن له أن يغفر ذنوب شيعة علي ما تقدم من ذنبهم و ما تأخر» [٣]

. ورَوى عمرُ بنُ يَزيدَ عنه- عليه السلام- قالَ: «

ما كان له ذنب، ولا هم بذنب؛ و لكن الله حمله ذنوب شيعته ثم غفرها له»

. فرمود: «نبود از براى او گناهى، و نه اراده گناهى كرد؛ وليكن خداى تعالى ذنوب شيعه او را بر او تحميل كرد، پس از آن آمرزيد آن را براى او» [٤].

نويسنده گويد: از براى اين توجيه در مشرب عرفان وجه وجيهى است كه اشاره به‌

[١] ١- الفتح (٤٨): ١- ٢.

[٢] مرآة العقول، ج ٨، ص ١٤٩- ١٥٠؛ بحار الأنوار، ج ١٧، ص ٧٦.

[٣] مفضّل گويد: «مردى از امام صادق عليه السّلام درباره اين آيه پرسيد: فرمود: «به خدا قسم او (پيامبر) به گناهى مبادرت نخست اما خداوند سبحان براى او ضمانت كرد كه گناهان گذشته و آينده شيعيان على را بيامرزد».

[٤] مجمع البيان، ج ٩، ص ١٦٨، مرآة العقول، ج ٨، ص ١٤٩.