موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٨ - فصل در بيان ريشه فسادهاى اخلاقى است

ممكن نيست زائل شود مگر آن‌كه منشأ آن زائل گردد. در آن عالم ملكات به قدرى با شدت و قوّت ظهور مى‌كند كه زوال آن يا ممكن نيست- آن وقت انسان مخلد است در جهنم- و اگر با فشارها و سختى‌ها و آتش‌ها زائل شود، پس از قرن‌هاى ربوبى شايد زائل شود.

پس، اى عاقل چيزى را كه با يك ماه يا يك سال زحمت جزئى دنيايى با اختيار خود ممكن است اصلاح كرد و گرفتارى دنيا و آخرت را به آخر رساند، نگذار بماند و تو را هلاك كند.

فصل در بيان ريشه فسادهاى اخلاقى است‌

پيش از اين ذكر شد كه ايمان، كه حظّ قلب است، غير از علم، كه حظّ عقل است، مى‌باشد [١]. كلّيه مفاسد اخلاقى و اعمالى از اين است كه قلب بى‌خبر از ايمان است و آنچه عقلْ ادراك به واسطه برهان عقلى يا اخبار انبيا كرده به قلب نرسانده و دل از او بى‌خبر است.

يكى از معارفى كه حكيم و متكلّم و عامه مردم از اهل شرايع تصديق دارند و جاى شبهه براى احدى نيست، آن است كه آنچه به قلم قدرت حكيم على‌الاطلاق- جلّت قدرته- جريان پيدا كرده، از وجود و كمالات آن و از بسط نعمت و تقسيم آجال و ارزاق، بهترين نقشه و جميل‌ترين نظام است و مطابق با مصالح تامّه؛ و نظام كلّى اتمّ نظام متصوَّر است. منتها هر يك به لسان خاص خود و اصطلاح مخصوص به فن خود طورى بيان اين لطيفه الهيه و حكمت كامله را كرده [اند]: عارف گويد: ظلّ جميلِ‌

[١] ر. ك: صفحه ٤٢.