موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٤ - فصل در بيان علاج اين موبقه است

مسلمين مأمورند به دوستى و مواصلت و نيكويى به يكديگر و مودّت و اخوّت. و معلوم است آنچه موجب ازدياد اين معانى شود، محبوب و مرغوب است؛ و آنچه اين عقد مواصلت و اخوّت را بگسلد و تفرقه در بين جمعيت اندازد، مبغوض صاحب شرع و مخالف مقاصد بزرگ اوست. و پر واضح است كه اين كبيره موبقه اگر رايج شود در بين جمعيتى، موجب كينه و حسد و بغض و عداوت شده و ريشه فساد در جمعيت بدواند؛ درخت نفاق و دورويى در آنها ايجاد كند و برومند نمايد، و وحدت و اتحاد جامعه را گسسته كند، و پايه ديانت را سست كند. و از اين جهت بر فساد و قبح آن افزوده گردد.

پس بر هر مسْلم غيورِ ديندارى لازم است براى [حفظ] شخص خود از فساد و نوع اهل دين از نفاق و نگهدارى حوزه مسلمين و نگهبانى وحدت و جمعيت و احكام عقد اخوّت، خود را از اين رذيله [حفظ] كند و آنها را نهى از اين عمل قبيح نمايد؛ و اگر خداى نخواسته تا كنون داراى اين عمل زشت [بوده‌]، از آن توبه كند، و در صورت امكان و عدم فساد، از صاحبش استرضاء و استحلال نمايد، والّا براى او استغفار كرده، و ترك اين خطيئه را نموده، و ريشه صداقت و وحدت و اتحاد را در قلب خود كشت كرده، تا از اعضاى صالحه جامعه به شمار آيد و يكى از اجزاى دخيله در چرخ اسلام باشد. وَاللَّه الْهَادِي إِلَى سَبِيلِ الرَّشَادِ.

فصل در بيان علاج اين موبقه است‌

بدان‌كه علاج اين خطيئه عظيمه چون خطيئات ديگر به علم نافع و عمل توان نمود.

اما علم، پس چنين است كه انسان تفكر كند در فايده مترتبه بر اين عمل و آن را مقايسه كند با نتايج سوء و ثمرات زشتى كه بر آن مترتب است، و آن را در ميزان عقل‌