طورى منوّر مى‌كند كه اگر فرضاً گاهى خطا يا گناهى از انسان صادر شود، به واسطه آن نور و ملكه ايمان جبران كند به توبه و رجوع الى اللَّه نمايد؛ و صاحب ايمان باللَّه و يوم الآخرة نگذارد اعمالش به روز حساب افتد.

پس، در حقيقت اين اخبار حثّ بر تمسك به ايمان و بقاى به آن است. چنانچه نظير اين حديثى است كه در كافى شريف از حضرت صادق- عليه السلام- نقل فرموده كه «حضرت موسى- عليه السلام- به جناب خضر- عليه السلام- گفت:" من از رفاقت با تو داراى شرافت و حرمت شدم، پس وصيتى به من فرما." فرمود به او كه" ملازم باش با چيزى كه ضرر نرساند به تو با آن چيزى، چنانچه با غير آن به تو چيزى نفع نرساند"» [١].

وَمِنْ ذلِكَ ما رَواهُ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الرَّيّانِ بْنِ الصَّلْتِ، رَفَعَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ- عليه السلام- قَالَ: «

كان أمير المؤمنين- عليه السلام- كثيرا ما يقول في خطبته: يا أيها الناس دينكم دينكم! فإن السيئة فيه خير من الحسنة في غيره؛ والسيئة فيه تغفر، والحسنة في غيره لا تقبل» [٢].

«مى‌فرمود حضرت امير المؤمنين- عليه السلام- در خطبه بسيارى از اوقات: اى مردم، حفظ كنيد دين خود را و دست از آن برنداريد؛ زيرا كه گناه در آن بهتر از حسنه در غير آن است؛ و گناه در آن آمرزيده شود، و در غير آن عبادات و حسنات قبول نگردد».

و اين حديث شريف و امثال آن كه در مقام ترغيب به ملازمت ديانت حقه است دلالت بر آن دارد كه سيّئات مؤمنين و صاحبان دين حق بالاخره آمرزيده شود؛ چنانچه خداوند فرمايد: إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً [٣]. و از اين [جهت‌]، سيّئات آنها را توان‌

[١] عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام قَالَ: «قَالَ مُوسَى لِلْخَضِرِ عليهما السلام قَدْ تَحَرَّمْتُ بِصُحْبَتِكَ فَأَوْصِنِي، قَالَ [لَهُ‌]: الْزَمْ مَا لَايَضُرُّكَ مَعَهُ شَيْ‌ءٌ كَمَا لَايَنْفَعُكَ مَعَ غَيْرِهِ شَيْ‌ءٌ». (الكافي، ج ٢، ص ٤٦٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب أنّ الإيمان لا يضرّ معه سيّئة و ...»، حديث ٢)

[٢] الكافي، ج ٢، ص ٤٦٤، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب أنّ الإيمان لا يضرّ معه سيّئة و ...»، حديث ٦.

[٣] «به‌درستى كه خداوند تمام گناهان را مى‌آمرزد» (الزّمر (٣٩): ٥٣)