موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٣٠ - فصل در بيان جمع اخبارى كه حَثّ بر عبادات و ترك معاصى نموده با بعض اخبار كه صورتاً مخالف با آن است

چه كم و چه زياد، از تو قبول مى‌شود"».

شرح‌:

«حديث»

مبتدا، و

«روي»

خبر آن است. و

«أنك»

به فتح، خبر مبتداى محذوف است، أيْ هُوَ أَنّكَ.

قوله: «

إذا عرفت‌

» مقصود «از معرفت» در اين حديث معرفت امام- عليه السلام- است.

«قال: قُلْت» ممكن است با ضمّ «تاء» به صيغه متكلم، و ممكن است به صيغه خطاب باشد.

«وَإنْ زَنَوْا» كلمه «إن» وصليّه است؛ أيْ: إذا عَرَفُوا، فَلْيَعْمَلُوا ماشاؤوا وَإنْ كانَ مِنَ الْكَبائِرِ.

قوله: إِنَّا لِلَّهِ‌ كلمه «استرجاع» را در مقام شدت مصيبت و عظمت آن گويند. و چون اين افترا يا سوء فهم از مصيبت‌هاى بزرگ بوده، حضرت در مقام كمال تحاشى از آن چنين فرمودند.

قوله: «

أن نكون‌

» أي: في أنْ نَكُونَ. يعنى انصاف نكردند با ما در اين‌كه ما مورد تكليف و مأخوذ بر آن باشيم، و آنها به واسطه اعتقاد به ما مورد تكليف نباشند و مأخوذ بر اعمال نشوند. بعد از آن بيان مقصود خود را فرمودند كه ولايت شرط قبول افعال است؛ چنانچه اشاره به آن بيايد ان شاء اللَّه تعالى.

فصل در بيان جمع اخبارى كه حَثّ بر عبادات و ترك معاصى نموده با بعض اخبار كه صورتاً مخالف با آن است‌

بدان‌كه اگر كسى مراجعه كند به اخبار وارده و در حالات رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ائمه هدى عليهم السلام و كيفيت عبوديت و اجتهاد آنها و تضرّع و زارى و ذُل و مسكنت و خوف و حزن آنها در پيشگاه مقدس ربّ العزة و كيفيت مناجات آنها در محضر قاضى الحاجات، كه از حد تواتر بيرون است و از صدها افزون، و همين‌طور مراجعه كند به‌