موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٣ - فصل در بيان تقوا است

كه از همه درجات به حيوانيت قناعت كرده- اگر مايل شدى- بكن، و با توجه و خلوص نيت بخوان: «

أللهم ارزقني التجافي عن دار الغرور، والإنابة إلى دار الخلود، والاستعداد للموت قبل حلول الفوت» [١].

فصل در بيان تقوا است‌

بدان‌كه «تقوا» از «وقايه» به معنى «نگاهدارى» است. و در عرف و لسان اخبار، عبارت است از حفظ نفس از مخالفت اوامر و نواهى حق و متابعت رضاى او. و كثيراً استعمال شود در حفظ بليغ و نگاهدارى كامل نفس از وقوع در محظورات به ترك مشتبهات. «

ومن أخذ بالشبهات، وقع في المحرمات و هلك من حيث لا يعلم» [٢]

. «ومن رتع‌

حول الحمى يوشك أن يقع فيه» [٣].

و ببايد دانست كه «تقوا» گرچه از مدارج كمال و مقامات نيست ولى بى‌آن نيز حصول مقامى امكان ندارد؛ زيرا كه مادامى كه نفس ملوّث به لوث محرّمات است، داخل در باب انسانيت و سالك طريق آن نيست؛ و مادامى كه تابع مشتهيات و لذايذ نفسانيه است و حلاوت لذايذ در كام اوست، اوّل مقام كمالات انسانيه براى او رخ ندهد؛ و تا حبّ و علاقه به دنيا در قلب او باقى است، به مقام متوسطين و زاهدين نرسد؛ و تا حب نفس‌

[١] «بار خدايا، از تو دورى از خانه فريب و بازگشت به خانه سرور و از تو آمادگى براى مرگ پيش از گذشت هنگام آن درخواست مى‌كنم». در اعمال شب بيست و هفتم ماه رمضان دعاى فوق با اندكى اختلاف از امام سجاد عليه السلام روايت شده است. (إقبال الأعمال، ص ٥٢٣؛ المراقبات، ص ٢٥٠؛ كليات مفاتيح الجنان، اعمال شب بيست و هفتم ماه رمضان)

[٢] «و كسى كه بر شبهه‌ها كار كند، در حرام‌ها افتد و از راهى كه نمى‌داند هلاك شود». (وسائل الشيعة، ج ٢٧، ص ١٥٧، «كتاب القضاء»، «أبواب صفات القاضي»، باب ١٢، حديث ٩ (با كمى تفاوت)؛ فرائد الاصول، ضمن تراث الشيخ الأعظم، ج ٢٤، ص ٢٣٣، و ج ٢٥، ص ٨٣)

[٣] «كسى كه اطراف قرقگاه چرا كند، زود است كه در آن وارد شود». (وسائل‌الشيعة، ج ٢٧، ص ١٦٧، «كتاب القضاء»، «أبواب صفات القاضي»، باب ١٢، حديث ٤٤ (با كمى تفاوت)؛ تفسير جوامع الجامع، ج ١، ص ١٨٧؛ الكشّاف، ج ١، ص ٢٣٣، ذيل آيه ١٨٧)