موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٠٦ - فصل در بيان معناى «عبدٌ احتجب اللَّه عزّ وجلّ بسبع»

عالمتاب بخواهد وصف كند در سابق ايّام در رساله‌اى على حده موسوم به مصباح الهداية [١] به رشته تحرير درآورده.

فصل در بيان معناى «عبدٌ احتجب اللَّه عزّ وجلّ بسبع»

] در اين فقره از حديث شريف كه مى‌فرمايد: «

كيف يوصف، عبد احتجب الله عز و جل بسبع‌

» احتمالاتى داده‌اند كه بعضى از آن را ذكر مى‌كنيم.

اوّل‌، آن است كه محدّث عارف كامل، مرحوم فيض- رحمه اللَّه- فرمودند. و آن چنين است كه در حديث وارد است كه از براى خداوند تعالى هفتاد هزار حجاب است از نور و ظلمت، كه اگر كشف [كند] آنها را، محترق كند انوار جمال او آنچه را كه منتهى شود به آن بصر او.

پس بنا بر اين، محتمل است كه معنى «

احتجب الله بسبع‌

» آن باشد كه تمام حجب مرتفع شده حتى آن‌كه از هفتاد هزار حجاب هفت حجاب باقى مانده‌ [٢]. بنا بر اين احتمال، تقدير چنين شود كه احْتَجَبَ اللَّه عَنْهُ بِسَبْعٍ. و لفظ

«جلاله»

فاعل شود.

و اين احتمال گرچه از ساير احتمالات مناسب‌تر شايد باشد، ولى خالى از مناقشه نيست. اما به‌حسب لفظ، زيرا كه در مقام توصيف و تعريف مناسب آن است كه از اين مقصود تعبير كنند كه مَا احْتَجَبَ عَنِ اللَّه [إلّا] بسبع. يا: مَا احْتَجَبَ اللَّه عَنْهُ [إلّا] بِسَبْعٍ و به عبارت ديگر بنابر اين، كمال پيغمبر و عدم جواز توصيف او، به نداشتن آن حجب ديگر

[١] مصباح الهداية إلى الخلافة و الولاية، كتابى است گرانقدر از حضرت امام خمينى قدس سره كه در سال ١٣٤٩ ق به رشته تحرير درآورده‌اند. كه در يك «مقدّمه» و دو «مشكات»، و يك «خاتمه» تنظيم شده است. مشكات نخست در برخى از اسرار خلافت محمّدى صلى الله عليه و آله و سلم و ولايت علوى عليه السلام در حضرت علميّه است، و مشكات دوم در برخى از اسرار خلافت و ولايت و نبوّت در نشئه عين و عالم امر و خلق مى‌باشد. حضرت امام قدس سره در مقدّمه كتاب در پيرامون موضوع آن چنين نگاشته‌اند: «دوست داشتم در اين رساله سرآغازى از حقيقت خلافت محمّدى و نمى از درياى حقيقت ولايت علوى عليه السلام را برايت آشكار نمايم و اين‌كه چگونه اين دو حقيقت در عوالم غيب و شهادت جارى هستند و در مراتب نزول و صعود نفوذ دارند».

[٢] الوافي، ج ٥، ص ٦١٤، حديث ١٦.