موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠١ - نكته مهمه به تأخير نينداختن توبه

فصل توبه مفتاح ابواب است‌

]

نكته مهمه: به تأخير نينداختن توبه‌

] بر سالك طريق نجات و هدايت لازم است تنبّه به يك نكته مهمه. و آن اين است كه توفيق به توبه صحيحه كامله با حفظ شرايط آن، چنانچه ذكر مى‌شود، از امور مشكله است؛ و انسان كمتر مى‌تواند نائل به اين مقصد شود؛ بلكه دخول در گناهان، خصوصاً كبائر و موبقات، باعث مى‌شود كه انسان را از ياد توبه به كلى غافل مى‌كند. و اگر درخت معاصى در مزرعه دل انسانى بارمند و برومند گرديد و ريشه‌اش محكم شد، نتايجى بس ناهنجار دهد، كه يكى از آنها آن است كه انسان را از توبه به كلى منصرف مى‌كند؛ و اگر گاه‌گاهى نيز متذكر آن شود، به تسويف و امروز و فردا و اين ماه و آن ماه كار را مى‌گذراند، و با خود مى‌گويد كه در آخر عمر و زمان پيرى توبه صحيحى مى‌كنم. غافل از آن‌كه اين مكر با خدا است، وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ‌ [١].

گمان نكن كه پس از محكم شدن ريشه گناهان انسان بتواند توبه نمايد، يا آن‌كه بتواند به شرايط آن قيام نمايد. پس بهار توبه ايام جوانى است كه بار گناهان كمتر و كدورت قلبى و ظلمت باطنى ناقص‌تر و شرايط توبه سهل‌تر و آسان‌تر است. انسان در پيرى حرص و طمع و حب جاه و مال و طول املش بيشتر است. و اين مجرّب است؛ و حديث شريف نبوى‌ [٢] شاهد بر آن است. گيرم كه انسان بتواند در ايام پيرى قيام به اين امر كند، از كجا به پيرى برسد و اجل موعود او را در سن جوانى و در حال اشتغال به نافرمانى نربايد و به او مهلت دهد؟ كمياب بودن پيران دليل است كه مرگ به جوانان‌

[١] «خدا بهتر از همه مكر مى‌كند». (آل عمران (٣): ٥٤)

[٢] پيامبر فرمود: «يَشيبُ ابْنُ آدَمَ وَيَشُبُّ فِيهِ خصلَتانِ: الْحِرصُ وَطُولُ الأَملُ»؛ «فرزند آدم پير مى‌شود و دوخصلت در او جوان مى‌شود: حرص و آرزو». (بحار الأنوار، ج ٧٠، ص ٢٢)