موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٥٩ - در سرّ اختلاف انبيا در نبوّت

جلال بر او گردد؛ و در اين حالت صَحو، در مرآت ذاتْ صفات، و در آنها اعيان ثابتات را و لوازم آنها را، كشف نمايد. و حال اهل سلوك در اين مقام نيز مثل مقام اوّل است در اين‌كه عين ثابتش تابع هر اسمى است، در همان اسم فانى شود و به همان اسم باقى ماند؛ و در حال صَحو نيز كشف همان اسم بر او گردد، و كشفِ عين ثابتِ تابع همان اسم بر او گردد.

در سرّ اختلاف انبيا در نبوّت‌

پس انسان كامل در تحت اسم جامع اعظم كشف مطلق اعيان ثابته و لوازم آن ازلًا و ابداً بر او گردد، و كشف حالات و استعداد موجودات و كيفيت سلوك و نقشه وصول آنها بر او گردد، و خلعت خاتميت و نبوت ختمى، كه نتيجه كشف مطلق است، بر قامت زيباى مستقيمش راست آيد. و ديگر پيغمبران هر يك به مناسبت اسمى كه از آن مظهريت دارند و به مقدار حيطه و سعه دايره آن، كشف اعيان تابعه آن اسم كنند؛ و باب كمال و نقص و اشرفيت و غير آن و سعه و ضيق دايره دعوت از آن‌جا شروع شود و به تبعيت اسماء الهيه رجوع كند؛ چنانچه تفصيل آن را در رساله مصباح الهداية ذكر كرديم‌ [١].

بالجمله، پس از اين حالت كه صَحو بعد المحو دست داد، وجود او وجود حقّانى گردد و حق تعالى در مرآت جمال او موجودات ديگر را مشاهده فرمايد؛ بلكه هم‌افق با مشيت گردد. و اگر انسان كامل باشد با مشيت مطلقه هم‌افق گردد و روحانيت او عين مقام ظهور فعلى حق گردد؛ و در اين حال حق تعالى به او مى‌بيند و مى‌شنود و بطش مى‌كند، و خود او اراده نافذه حق و مشيت كامله و علم فعلى است: «

فالحق يسمع به و يبصر به ...

» الحديث. «

علي عين الله و سمع الله و جنب الله» [٢]

الى غير ذلك. پس قرب فرائض صَحو بعد المحو است و نتيجه آن آنهاست كه شنيدى.

[١] مصباح الهداية إلى الخلافة و الولاية، امام خمينى قدس سره، المصباح الثاني، مطلع ١٣، وميض ٥.

[٢] «على چشم خدا و گوش خدا و پهلوى خداست». (ر. ك: الكافي، ج ١، ص ١٤٥، «كتاب التوحيد»، «باب‌النوادر»، حديث ٨؛ التوحيد، صدوق، ص ١٦٤، حديث ١)