موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧١ - فصل ابتلاى انبيا به امراض جسمانى

حاصل نمى‌شود مگر به وقوع آن در مُلك چنان‌كه مبرهن است در علوم عاليه؛ و در اخبار متواتره وارد است كه از براى هر عملى صورتى است در عالم ديگر [١].

و در كافى از حضرت صادق- عليه السلام- نقل شده است، قَالَ:

«إن عظيم الأجر لمع عظيم البلاء؛ وما أحب الله قوما إلا ابتلاهم» [٢]

. فرمود: «همانا بزرگى مزد هر آينه با بزرگى بلاست. و دوست ندارد خدا قومى را مگر آن‌كه مبتلا كند آنها را». و احاديث به اين مضمون بسيار است‌ [٣].

فصل ابتلاى انبيا به امراض جسمانى‌

محدِّث بزرگ، مجلسى- عليه الرحمه- فرمايد: «در اين احاديث (يعنى احاديث ابتلاء انبيا كه وارد شده از طرق عامه و خاصه) دلالت واضحه است بر آن‌كه انبيا و اوصيا در امراض حسيه و بليّات جسميه مثل غيرشان هستند. بلكه آنها اولى‌ به آن هستند از غير، براى بزرگ شدن اجر آنها كه موجب تفاضل در درجات است. و اين منافات با مقام آنها ندارد؛ بلكه آن موجب تثبيت امر آنها شود. و اگر آنها مبتلا نشوند به بليّات، با آن‌كه از دست آنها معجزات و خارق عادات صادر مى‌شود، گفته شود درباره آنها آنچه نصارى‌ درباره پيغمبرشان گفتند. و اين تعليل در روايات وارد است» [٤]، انتهى.

و محقق مدقق طوسى‌ [٥] و حكيم عظيم قدوسى- عطّر اللَّه مرقده- در تجريد فرمايد در ضمن آنچه انبيا بايد از آن مبرا باشند: «و هرچه تنفر از آن حاصل آيد» [٦]. و علامه علماى اسلام- رضوان اللَّه عليه- فرمايد در شرح آن: «و بايد منزه باشد از امراض‌

[١] ر. ك: حديث بيست و هفتم، ص ٤٨٢؛ بحار الأنوار، ج ٨، ص ٧١- ٣٢٩، باب ٢٣- ٢٤؛ علم اليقين، ج ٢، ص ٨٦٩- ٨٩١.

[٢] الكافي، ج ٢، ص ٢٥٢، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب شدّة ابتلاء المؤمن»، حديث ٣.

[٣] ر. ك: بحار الأنوار، ج ٦٤، ص ١٩٦- ٢٤٧، باب شدّة ابتلاء المؤمن.

[٤] بحار الأنوار، ج ٦٤، ص ٢٥٠.

[٥] محمّد بن محمّد طوسى معروف به «خواجه نصير» و «محقّق طوسي» (٥٩٧- ٦٧٢) از حكماء ودانشمندان مشهور اسلام است. در فلسفه و كلام و رياضيات متبحّر بوده است. آثار ارزشمند او: شرح اشارات، تجريد الاعتقاد، تحرير اقليدس و ... مى‌باشد.

[٦] تجريد الاعتقاد، ص ٢١٣.