موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٤ - فصل بزرگى گناه غيبت و تبعات آن

معاصى خدا كه صاحب معصيت نيز نمى‌تواند اظهار آن كند و از جمله اشاعه فاحشه است. و اين مربوط به حرمت غيبت نيست. و بعيد نيست اظهار مستورات مؤمنين در صورت عدم رضايت آنها نيز محرّم باشد، ولو قصد انتقاص در كار نباشد. در هر صورت بيش از اين تفصيل در اين باب خارج از مقصود ماست‌ [١].

فصل بزرگى گناه غيبت و تبعات آن‌

] بدان‌كه حرمت غيبت فى الجمله اجماعى، بلكه از ضروريات فقه است. و از كبائر و موبقات است. و بحث در اطراف آن و مستثنيات آن از وظيفه اين اوراق خارج است‌ [٢].

آنچه لازم است در اين مقام ذكر آن، تنبه دادن بر فساد اين سيّئه موبقه و تبعات آن است كه بلكه ان شاء اللَّه با تفكر در آن بدان مبتلا نشويم؛ يا اگر خداى نخواسته شديم، به زودى رجوع كنيم، توبه كنيم و قلع ماده فساد آن را كرده نگذاريم با اين آلودگى و ابتلاى به اين كبيره ايمان كُش از اين عالم منتقل شويم، كه از براى اين موبقه كبيره در عالم غيب و پس پرده ملكوت صورت مشوَّه زشتى است كه علاوه بر بدى آن موجب رسوايى در ملأ اعلى و محضر انبياء مرسلين و ملائكه مقربين مى‌شود. صورت ملكوتى آن همان است كه خداوند تبارك و تعالى در كتاب كريمش اشاره به آن مى‌فرمايد و احاديث شريفه نيز صراحتاً و اشارتاً بيان آن را كرده‌اند. قال اللَّه عزّ وجلّ:

وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ‌ [٣]. فرمود:

«غيبت نكند بعض شما بعضى را. آيا دوست دارد يكى از شما كه گوشت برادر خود را بخورد در صورتى كه مردار است؟ پس كراهت داريد او را البته».

ما غافليم از آن‌كه اعمال ما عيناً با صورت‌هاى مناسبه با آنها در عالم ديگر به ما

[١] ر. ك: المكاسب المحرّمة، امام خمينى قدس سره، ج ١، ص ٤٥٠.

[٢] ر. ك: المكاسب المحرّمة، امام خمينى قدس سره، ج ١، ص ٤١٣ و ٤٦٣.

[٣] الحجرات (٤٩): ١٢.