پس، عالم مُلك، كه مظهر جمال و جلال است و حضرت شهادت مطلقه است، به يك معنا مذمتى ندارد و آنچه مذموم است دنياى خود انسان است، به معنى وجهه قلب به طبيعت و دلبستگى و محبت آن است كه آن منشأ تمام مفاسد و خطاهاى قلبى و قالبى است.

چنانچه در كافى شريف از جناب صادق- عليه السلام- حديث مى‌كند: قال عليه السلام: «

رأس كل خطيئة حب الدنيا» [٥]

. و عن أَبي جَعْفَر عليه السلام: «

ما ذئبان ضاريان‌

في غنم ليس لها راع، هذا في أولها و هذا في آخرها، بأسرع فيها من حب المال و الشرف في دين المؤمن» [٦].

پس، تعلق قلب و محبت دنيا عبارت از دنياى مذموم است؛ و هر چه دلبستگى به آن زيادتر باشد، حجاب بين انسان و دار كرامت او و پرده مابين قلب و حق بيشتر و

[١] «همانا دنيا سراى راستى است براى آن‌كه با آن از در راستى درآيد؛ و سراى دُرستى است براى كسى كه آن‌را دريابد؛ و سراى بى‌نيازى است براى كسى كه از آن توشه برگيرد؛ و سراى پند است براى كسى كه از آن پند گيرد. دنيا سجده‌گاه دوستداران خدا، و نمازخانه فرشتگان خدا، و جاى فرود وحى خدا و بازار ياران خدا است كه در آن رحمت الهى را به دست آورند و بهشت را سود برند». (نهج البلاغة، ص ٤٩٣، حكمت ١٣١)

[٢] «چه نيكو است جايگاه پرهيزگاران». (النحل (١٦): ٣٠)

[٣] ابونصر محمد بن مسعود بن محمد بن عيّاشى تميمى از بزرگان علماى شيعه و از استوانه‌هاى حديث و تفسير روايى در اواخر قرن سوم هجرى است. محدّثين بزرگى چون شيخ كشّى صاحب رجال و شيخ جعفر بن محمد عياشى فرزندش از او روايت كرده‌اند. آثار بسيارى دارد، شيخ طوسى آثار او را افزون از ٢٠٠ شمرده است، از آثار اوست: كتاب التفسير، كتاب الصّلاة، كتاب الطبّ، كتاب معرفةالناقلين، كتاب الغيبة.

[٤] عن ابن مسكان، عن أبى جعفر عليه السلام فى قوله: (وَلَنِعْمِ دَارُ الْمُتَّقِينَ)، قال: «الدنيا». (تفسير العيّاشي، ج ٢، ص ٢٥٨، حديث ٢٤)

[٥] «دنيا دوستى منشأ هر گناه است». (الكافي، ج ٢، ص ٣١٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب حبّ الدنياوالحرص عليها»، حديث ١)

[٦] الكافي، ج ٢، ص ٣١٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب حبّ الدنيا و الحرص عليها»، حديث ٣.