موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٢ - در بيان يكى از اسرار «أفضل الأعمال أحمزها»

هر چه آنها را امر فرمايد اطاعت كنند [١]، و از هر چه نهى فرمايد منتهى شوند، بدون آن‌كه با تكلف و زحمت باشد. قواى مُلك انسان هم اگر مسخّر روح شد، تكلف و زحمت از ميان برخيزد و به راحتى مبدل گردد، و اقاليم سبعه مُلك تسليم ملكوت شود و همه قوا عُمّال آن گردند.

و بدان اى عزيز كه عزم و اراده قويّه در آن عالَم خيلى لازم است و كاركن است.

ميزانِ يكى از مراتب بهشت، كه از بهترين بهشت‌هاست، اراده و عزم است كه انسان تا داراى اراده نافذه و عزم قوى نباشد، داراى آن بهشت و مقام عالى نشود. در حديث است كه وقتى اهل بهشت در آن مستقر گردند، يك مرقومه از ساحت قدس الهى- جلّت عظمته- صادر گردد براى آنها به اين مضمون: «اين كتاب از زنده پايدار جاويدان است به سوى زنده پايدار جاويدان. من چنانم كه به هر چه بفرمايم بشو مى‌شود؛ تو را نيز امروز چنان كردم كه به هر چه امر كنى بشود مى‌شود» [٢].

ملاحظه كن اين چه مقامى و سلطنتى است، و اين چه قدرتى است الهى كه اراده او مظهر ارادةاللَّه شود: معدومات را لباس وجود دهد. از تمام جنّات جسمانى، اين قدرت و نفوذِ اراده بهتر و بالاتر است. و معلوم است اين مرقومه عبث و جزاف رقم نشود. كسى كه اراده‌اش تابع شهوات حيوانى باشد و عزمش مرده و خمود باشد به اين مقام نرسد.

كارهاى حق تعالى از جزاف مبرّاست: در اين عالم از روى نظام و ترتيب اسباب و مسببات است، در آن عالم هم همين‌طور است. بلكه آن عالم الْيَقْ به نظام و اسباب و مسببات است. تمام نظام عالم آخرت از روى تناسبات و اسباب است: نفوذ اراده از اين عالم بايد تهيه شود؛ دنيا مزرعه آخرت و ماده همه نعم بهشتى و نقم جهنمى است.

در بيان يكى از اسرار «أفضل الأعمال أحمزها»

پس، در هر يك از عبادات و مناسك شرعيه علاوه بر آن‌كه خودش داراى صورت اخروى ملكوتى است، كه به آن تعمير بهشت جسمانى و قصور آن، تهيه غلمان و

[١] اشاره است به كريمه: (لا يَعْصُونَ اللَّه ما أمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ). (التحريم (٦٦): ٦)

[٢] ر. ك: صفحه ٥٤.