موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٥ - فصل صورت ملكوتى نفاق

پس، اگر انسان از اين صفت جلوگيرى نكند و نفس را سرخود كند، به اندك زمان چنان مهار گسيخته شود كه تمام همت و همش را مصروف اين رذيله كند؛ و با هركس ملاقات كند با دورويى و دوزبانى ملاقات كند؛ و خلط و آميزش با كسى نكند جز آن‌كه آلوده باشد به كدورت دورنگى و نفاق؛ و جز منافع شخصى و خودخواهى و خودپرستى چيزى در نظرش نباشد؛ و صداقت و صميميت و همت و مردانگى را به كلى زير پا نهد و در تمام كارها و حركات و سكنات دورنگى را به كار برد، و از هيچ گونه فساد و قباحت و وقاحت پرهيز نكند. چنين شخصى از زمره بشريت و انسانيت دور و با شياطين محشور است.

اينها كه گفته شد به حسب مراتب شدت و ضعف در خود جوهر نفاق بود؛ و نيز به حسب متعلقْ فساد آن فرق دارد. زيرا كه گاهى نفاق كند در دين خدا؛ و گاهى در ملكات حسنه و فضائل اخلاق؛ و گاهى در اعمال صالحه و مناسك الهيه؛ و گاهى در امور عاديه و متعارفات عرفيه. و همين‌طور گاهى نفاق كند با رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- و ائمه هدى- عليهم السلام- و گاهى با اوليا و علما و مؤمنين؛ و گاهى با مسلمانان و ساير بندگان خدا از ملل ديگر.

البته اينها كه ذكر شد در زشتى و وقاحت و قباحت فرق دارند، گرچه تمام آنها در اصل خباثت و زشتى شركت دارند و شاخ و برگ يك شجره خبيثه هستند.

فصل صورت ملكوتى نفاق‌

] نفاق و دورويى علاوه بر آن‌كه خود صفتى است بسيار قبيح و زشت كه انسان شرافت‌مند هيچ‌گاه متصف به آن نيست و داراى اين صفت از جامعه انسانيت خارج، بلكه با هيچ حيوانى نيز شبيه نيست، و مايه رسوايى و سرشكستگى در اين عالَم پيش اقران و امثال است، ذلت و عذاب اليم در آخرت است، و به‌طورى كه در حديث شريف ذكر فرموده: صورتش در آن عالَم آن است كه انسان با دو زبان از آتش محشور گردد،