موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٠٢ - فصل در لقاءاللَّه و كيفيت آن است

و در كتاب شريف الهى، در حكايات معراج رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- چنين مى‌فرمايد: ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى^ فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى‌ [١]. و اين مشاهده حضوريه فنائيه منافات با برهان بر عدم اكتناه و احاطه و اخبار و آيات منزِّهه ندارد، بلكه مؤيد و مؤكد آنهاست.

اكنون ببين آيا اين حمل‌هاى بعيدِ بارد چه لزومى دارد؟ آيا فرمايش حضرت امير- عليه السلام- را كه مى‌فرمايد: «

فهبني صبرت على عذابك، فكيف أصبر على فراقك» [٢]

. و آن سوز و گدازهاى اوليا را مى‌توان حمل كرد به حور و قصور؟! آيا كسانى كه مى‌فرمودند كه ما عبادت حق نمى‌كنيم براى خوف از جهنم و نه براى شوق بهشت، بلكه عبادت احرار مى‌كنيم و خالص براى حق عبادت مى‌كنيم‌ [٣]، باز ناله‌هاى فراق آنها را مى‌توان حمل كرد به فراق از بهشت و مأكولات و مشتهيات آن؟! هيهات! كه اين حرفى است بس ناهنجار و حملى است بسيار ناپسند. آيا آن تجليات جمال حق كه در شب معراج و آن محفلى كه احدى از موجودات را در آن راه نبود و جبرئيل امين وحى محرم آن اسرار نبود، مى‌توان گفت: ارائه بهشت و قصرهاى مَشيد آن بوده، و آن انوار عظمت و جلال ارائه نعم حق بوده؟ آيا آن تجلياتى كه در ادعيه معتبره وارد است براى انبياء- عليهم السلام- شده، از قبيل نعم و مأكول و مشروب يا باغات و قصرها بوده؟!

افسوس! كه ما بيچاره‌هاى گرفتار حجاب ظلمانى طبيعت و بسته‌هاى زنجيرهاى آمال و امانى جز مطعومات و مشروبات و منكوحات و امثال اينها چيزى نمى‌فهميم؛ و

[١] «سپس نزديك و نزديك‌تر شد، پس به فاصله دو كمان يا نزديك‌تر بود». (النجم (٥٣): ٨- ٩)

[٢] «الها! گيرم كه بر عذاب تو صبر كردم، چگونه جدايى از تو را تاب آورم». «دعاى كميل» (مصباح المتهجّد، ص ٥٨٧، در اعمال شب نيمه شعبان). و نيز ر. ك: صفحه ٢٩٧.

[٣] ر. ك: وسائل الشيعة، ج ١، ص ٦٢، «أبواب مقدّمة العبادات»، باب ٩، حديث ١ و ٢.