موسوعة الإمام الخميني 46 (شرح چهل حديث( اربعين حديث)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٣ - فصل در بيان ضررهاى اجتماعى غيبت

مى‌شود، كه در اوايل طلوع اين قانون الهى، چون شمّه‌اى از اين اتحاد و وحدت در بين مسلمين بوده و مساعى آنها مشفوع به تخليص نيّات نوعاً بوده، در مدت كمى چه فتوحات بزرگى كردند، و در اندك زمانى به سلطنت‌هاى بزرگ آن زمان، كه عمده آن ايران و روم بوده، غلبه كردند و با عده كم بر لشكرهاى گران و جمعيت‌هاى بى‌پايان غالب شدند.

و پيغمبر اسلام عقد اخوّت بين مسلمين در صدر اوّل اجرا فرمود و به نصّ‌ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ [١]. اخوّت بين تمام مؤمنين برقرار شد.

و در كافى شريف است: عَنِ الْعَقَرْقُوفِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ- عليه السَّلام- يَقُولُ لِأَصْحَابِهِ: «

اتقوا الله و كونوا إخوة بررة متحابين في الله متواصلين متراحمين؛ تزاوروا و تلاقوا و تذاكروا أمرنا و أحيوه» [٢].

وَ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ- عليه السلام- قَالَ: «

يحق على المسلمين الاجتهاد في التواصل و التعاون على التعاطف و المواساة لأهل الحاجة و تعاطف بعضهم على بعض حتى تكونوا كما أمركم الله عز و جل‌

رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ... [٣]» الآية.

وعنه عليه السَّلام: «

تواصلوا و تباروا و تراحموا و كونوا إخوة أبرارا كما أمركم الله عز

وجل» [٤].

[١] الحجرات (٤٩): ١٠.

[٢] «عقرقوفى گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه به يارانش مى‌فرمود:" تقوا بورزيد و با يكديگر همچون برادرانى خوشرفتار باشيد؛ در راه خدا ياور يكديگر باشيد و به يكديگر بپيونديد و با هم دوستى نماييد. به ديدار يكديگر برويد و در امر ما بحث كنيد و آن را زنده نگه داريد». (الكافي، ج ٢، ص ١٧٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب التراحم و التعاطف»، حديث ١)

[٣] و از امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه فرمود:" شايسته است كه مسلمانان در پيوستن به يكديگر و يارى كردن و محبت و مواسات با نيازمندان و مهربانى نسبت به هم بكوشند تا همچنان باشند كه خداوند عزّ و جلّ از آنان خبر داده به قول خويش كه «مؤمنان با يكديگر مهربان‌اند"». (الكافي، ج ٢، ص ١٧٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب التراحم و التعاطف»، حديث ٤)

[٤] امام صادق عليه السلام فرمودند: «با يكديگر پيوند داشته باشيد و خوش‌رفتارى و مهربانى نماييد و برادرانى نيكوكار باشيد، همان‌گونه كه خداى عزّ وجلّ فرمانتان داده است». (الكافي، ج ٢، ص ١٧٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب التراحم و التعاطف»، حديث ٢ (با كمى تفاوت)؛ وسائل الشيعة، ج ١٢، ص ٢١٦، «كتاب الحجّ»، «أبواب أحكام العشرة»، باب ١٢٤، حديث ٣)