شيخ جليل ما و عارف بزرگوار، آقاى شاه آبادى- روحى فداه- فرمودند كه تا قواى جوانى و نشاط آن باقى است بهتر مى‌توان قيام كرد در مقابل مفاسد اخلاقى و خوب‌تر مى‌توان وظايف انسانيه را انجام داد. مگذاريد اين قوا از دست برود و روزگار پيرى پيش آيد كه موفق شدن در آن حال مشكل است. و بر فرض موفق شدن، زحمت اصلاح خيلى زياد است.

پس، انسان عاقل كه تفكّر كرد در مفاسد چيزى، اگر وارد در آن نيست، گِرد آن نمى‌گردد و خود را آلوده نمى‌كند. و اگر خداى نخواسته وارد شد، هر چه زودتر در صدد اصلاح برمى‌آيد و نمى‌گذارد ريشه كند. و اگر خداى نخواسته ريشه كرد، با هر زحمت و مشقتى است ريشه او را مى‌كند كه مبادا به ثمره برزخى و آخرتى برسد و ميوه آن را بار دهد، كه اگر با آن خلق فاسد از اين عالم، كه نشئه تبدّلات هيولانى و تغيرات مادى است، منتقل شد، قلع آن از دست خود او خارج مى‌شود و تا در آخرت يا برزخ يك خُلق از اخلاق نفسانى بخواهد تبديل شود هيهات است!

در حديث است از رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله و سلم- كه هر يك از اهل بهشت و جهنّم مخلدند در آن به واسطه نيّات خود [١]. نيّات فاسده، كه زاييده اخلاق رذيله است،

[١] امام صادق عليه السلام از پدرانش از امير المؤمنين عليه السلام روايت مى‌كند: «كانَ رسولُ اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم ذات يَومٍ جالساً في‌مَسْجِدِهِ إذْ دَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنَ الْيَهودِ ... قالَ الْيَهوديُّ: فَإنْ كانَ رَبُّكَ لا يَظْلِمُ فَكَيْفَ يُخلِدُ في النّارِ أبَدَ الآبدينَ مَنْ لَمْ يَعْصِهِ إِلّا أيّاماً مَعْدُودةً؟ قالَ: يُخْلِدُهُ عَلى نِيَّتِهِ. فَمَنْ عَلِمَ اللَّه نيَّتَهُ أنَّهُ لَوْ بَقِيَ في الدُّنيا إلى انْقِضائِها كانَ يعْصي اللَّه عَزَّ وَجَلَّ، خَلَّدَهُ في نارِهِ على نيَّتِهِ؛ وَنيَّتُهُ في ذلِكَ شَرٌّ مِنْ عَمَلِهِ. وكَذلِكَ يَخْلُدُ مَنْ يَخْلُدُ في الجَنَّةِ بِأَنَّهُ يَنْوي أنَّه لَوْ بَقِيَ في الدُّنْيا أيّامَها لأَطاعَ اللَّه أَبَداً؛ وَنيَّتُهُ خيرٌ مِنْ عَمَلِهِ. فَبِالنِّيّاتِ يَخْلُدُ أَهْلُ الجَنَّةِ في الجَنَّةِ وَأهْلُ النّارِ في النّارِ»؛ «پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روزى در مسجد خود نشسته بود كه مردى يهودى بر او وارد شد ... (سؤال‌هايى كرد، يكى از آنها اين بود كه) گفت: اگر پروردگار تو ستم نمى‌كند، پس چگونه كسى را كه جز چند روزى گناه نكرده است براى هميشه در آتش نگاه مى‌دارد؟ پيغمبر پاسخ داد: او را به واسطه نيتش در آتش جاويدان نگه مى‌دارد. كسى را كه خداوند مى‌داند كه اگر تا پايان دنيا در آن بماند نافرمانى او مى‌كند، به واسطه نيتش الى الابد در آتش مى‌دارد. و اين نيّت او از عملش بدتر است. و اين‌چنين است كه هر كسى كه در بهشت جاويدان جاى دارد بدين سبب است كه قصد دارد اگر هر روز به دنيا باقى ماند همواره فرمانبرى خدا را نمايد، و نيت او از عملش بهتر است. و به سبب نيت‌ها اهل بهشت در بهشت، و اهل جهنم در آتش جاويدان مى‌مانند ...». (التوحيد، صدوق، پاورقى ص ٣٩٧- ٣٩٩، «باب الأطفال»، حديث ١٤)