ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢٧ - باب ظهار

٤٨٣٠- و در خبر است كه چنانچه توانائى اطعام شصت مسكين را نداشت بقدر توانش تصدّق دهد. و ظهار در حال غضب واقع نشود، و نيز بصرف گفتن لفظ بدون قصد تحريم، حاصل نگردد.

و غلام و برده اگر ظهار كند از زن خود، كفّاره‌اش نيم كفّاره آزاد باشد در روزه، و بر او آزاد كردن بنده و دادن صدقه به مساكين نيست زيرا بنده مالك چيزى نيست و مالى ندارد.

و هر گاه مردى در ظهار بهمسر خود گفت: تو بر من مانند يكى از محارم من هستى و (مادر يا خواهر يا عمّه يا خاله را مثلا نام برد) اين خود ظهار است و كفّاره دارد.

و اگر مردى بزوجه‌اش گفت: تو بر من مانند پشت يا شكم يا دست يا پا يا پاشنه پا يا موى مادرم هستى يا يكى از اعضاى جسد او را نام برد و بدين سخن قصد تحريم كند اين خود ظهار محسوب مى‌شود و كفّاره دارد؛ اين را ابراهيم بن هاشم در كتاب نوادر خود روايت كرده است.

٤٨٣١- بريد بن معاويه گويد: از امام باقر ٧ در مورد مردى كه از