ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٥ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

را كه من نگفته باشم خانه‌اى و مسكنى براى خود در آتش دوزخ اتّخاذ نمايد.

٤٩٤٣- عبد اللَّه بن سليمان گويد: شنيدم امام باقر ٧ ميفرمود:

هر كس به شخصى امان دهد كه خونش را نريزد و سپس او را بكشد روز رستاخيز با بيرقى كه در آن علامت نيرنگ و فريب است به محشر وارد شود.

٤٩٤٤- كثير نوّاء گويد: از امام باقر ٧ از معاصى كبيره پرسيدم، فرمود: هر گناهى است كه در قرآن، خداوند عقوبت و كيفر آن را آتش دوزخ مقرّر فرموده است.

٤٩٤٥- سماعة بن مهران گويد: از امام ٧ شنيدم ميفرمود: خداوند تبارك و تعالى در خوردن مال يتيم دو عقوبت مقرّر فرموده، امّا يكى از آن دو كيفر أخروى است كه آتش دوزخ باشد، و امّا ديگر عقوبت دنيائى است كه در اين آيه آن را فرموده: وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً (بايد بندگان از مكافات عمل خويش بيم داشته باشند (و با يتيمان مردم نيكو رفتار كنند) مبادا پس از خود فرزندان صغيرى باقى گذارند، بر حال آنها بترسند، و از خدا بايد پروا كنند و سخن از روى صدق و عدالت و