ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٥٣ - باب حرمت ريختن خون و بردن مال مردم بناحق و نهى از پرداختن بكارى كه حلال نيست، و وجوب توبه از قتل، چه عمد و چه خطا

نامه‌اى در ذؤابه (كيسه چرمى كوچك كه بر بند دسته شمشير مى‌آويزند) شمشير رسول خدا ٦ يافتند كه در آن چنين نوشته بود: «بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم، متجاوزترين مردم بر خداوند در روز قيامت كسى باشد كه بى‌گناهى را كه قصد سوئى باو نداشته بكشد، يا بزند، و هر كس غير از اوليايى كه خداوند براى او تعيين كرده مولا گزيند پس او بآنچه خداوند بر محمّد فرو فرستاده كفر ورزيده، و هر كس بدعتى گزارد، يا بدعت‌گزارى را در منزل بپذيرد، خداوند متعال در روز قيامت نه از او توبه پذيرد و نه جريمه و فديه». سپس امام فرمود: آيا ميدانى منظور او از جمله من تولّى غير مواليه.

چيست؟ عرضكردم: چه معنائى منظورش بود؟ فرمود: اهل اين دين. و در اكثر نسخه‌ها «اهل البيت» را نسخه بدل گذارده است.

راوى گويد: در گفتار امام صادق ٧ مراد از «صرف» توبه است، و مراد از «عدل» فديه است.

٥١٥٩- حنان بن سدير گويد: امام صادق ٧ در گفتار خداوند عزّ و جلّ كه فرموده است: أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ، أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً (مائده: ٣٣) فرمود: آن نام يك وادى است در دوزخ كه‌