ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٥٧ - باب حرمت ريختن خون و بردن مال مردم بناحق و نهى از پرداختن بكارى كه حلال نيست، و وجوب توبه از قتل، چه عمد و چه خطا

٥١٦٦- و جابر از امام باقر ٧ نقل كرده كه رسول خدا ٦ فرمود: اوّلين امرى كه خداوند در روز قيامت در آن حكم مى‌فرمايد، ريختن خون آدمى است، پس پسران آدم را ٧ نگه داشته ما بين آن دو حكم ميكند، سپس كسانى كه پس از قابيل بخون‌ريزى دست گشوده‌اند تا آنكه كسى از آن مردم باقى نماند مگر اينكه مقتول، قاتلش را بياورد و در حالى كه خون از رخساره‌اش فرو ميريزد، مأمور خدا او را گويد: تو او را كشته‌اى، قاتل را توان آن نيست كه كتمان نمايد از خداوند چيزى را.

٥١٦٧- حلبى (عبيد اللَّه) گويد: امام صادق ٧ در باره كسى كه برده‌اى را از روى عمد بكشد فرمود: قيمت برده را بايد بغرامت دهد و ضرباتى چند تازيانه سخت بخورد، و نيز در باره كسى كه مملوك خود را بكشد فرمود: بايد يك بنده آزاد كند، و دو ماه پى در پى روزه بگيرد، و شصت مسكين را طعام دهد، و سپس توبه كند. (و الّا عذاب آخرت براى او مسلّم خواهد بود).

٥١٦٨- سماعة بن مهران گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم در مورد كسى كه مؤمنى را از روى عمد بكشد آيا توبه دارد؟ (يعنى توبه‌اش پذيرفته مى‌شود يا