ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١٦ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

(و آن را با صاحبش باز گرداند) پرسيدند: يا رسول اللَّه چگونه ساختمان ريائى و براى شهرت بنا مى‌كند، فرمود: بنائى بسازد كه از اندازه احتياجش بيش باشد براى برترى جستن بر همسايگان و فخر فروختن به آنان كه همگنان و برادران دينى اويند.

و فرمود: هر كس بكارگرى در اجرتش ستم كند، خداوند عملش را نابود كند يعنى اعمال خير او را بى‌نتيجه سازد بقسمى كه حتّى بوى بهشت كه از مسافت پانصد سال راه بمشام ميرسد، بر وى حرام گرداند. و هر كس بتصرف يك وجب از زمين همسايه‌اش باو خيانت كند، خداوند آن يك وجب زمين را تا قعر طبقه هفتيمن چون طوقى بگردن او افكند كه از دم مرگ تا روزى كه در قيامت خداوند را ديدار كند با آن طوق باشد، مگر اينكه توبه كرده، و آن را بصاحبش باز پس دهد. و هر كس قرآن را بياموزد و سپس هنگام عمل آن را فراموش كند، خدا را ديدار كند در قيامت غل بگردن و خداوند بعدد هر آيه از آن مارى همدم او كند تا بآتش رسد مگر اينكه خداوند او را بيامرزد، و فرمود: هر كس قرآن را بخواند و پس از آن حرامى بنوشد، يا دوستى دنيا و زر و زيور آن را بر قرآن و عمل بدستوراتش مقدّم دارد خشم خداوندى را براى خود واجب ساخته، جز اينكه توبه كند، آرى اگر بدون توبه از دنيا برود، روز قيامت قرآن با وى بمحشر آيد و