ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٤ - *(باب ازدواج موقت) *

* (باب ازدواج موقّت)*

٤٥٨٣- امام صادق ٧: فرموده است: از ما نيست هر كس برجعت ما ايمان نياورد و نيز به حلّيت ازدواج موقّت ما.

٤٥٨٤- و حضرت رضا ٧ فرمود: ازدواج موقّت براى كسى كه آن را بشناسد حلال است، و براى كسى كه آن را نفهمد حرام است.

شرح: «نكاح متعه نكاحى است كه در آن شرط مدّت شود و چون ازدواج دائمى و هميشگى نيست قهرا احكامش با نكاح دائم تفاوت دارد، مثلا در نكاح دائمى زن نفقه خور مرد مى‌شود و مخارج خوراك و پوشاك و مسكن او با شوهر است و هر دو از يك ديگر ارث مى‌برند و پاره‌اى امور بدون إذن شوهر براى زن جائز يا صحيح نيست، و از اين نوع تفاوتها كه به ذكر آن در اين مختصر نيازى نيست، و در نكاح موقّت زن نفقه خور شوهر نيست مخارجش بعهده خود اوست چون نظر آن ندارند كه خانواده‌اى تشكيل دهند و چون نظر انتفاع و لذّت جنسى بردن از يك ديگر مقصود بالأصاله است لذا فقط زن اجرتى را كه قرار كرده از شوهر مى‌ستاند و بس، و بنظر ميرسد اين حكم براى كسانى است كه قدرت ازدواج دائمى را ندارند و ممكن است به ارتكاب اعمال منافى عفّت دست يازند، شارع براى جلوگيرى از اين فساد ازدواج موقّت را تجويز فرموده تا به بهانه عدم قدرت مالى كسانى خود را آلوده زشتكارى و عمل خلاف قانون نكنند، و اين يكى از روشن بينى‌هاى اسلام است.

در قانونى كه اين خصيصه را ندارد نقص آشكار است، و مردان و زنان در آن دين بايد يا هميشه از إعمال غريزه جنسى و اشباع آن محروم باشند يا اگر قدرت ازدواج‌