ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٣ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

در خطبه‌اى كه در موضوع فدك ايراد فرمود: چنين گفت: «خدا را در ميان شما عهدى است كه بسوى شما از پيش فرستاده (يعنى قرآن) و بقيّه‌اى جانشين رسولش كه بر شما مردم گمارده است (يعنى عترت) كتاب خدا كه روشن است بينشهاى آن، و آياتى كه نمايانست اسرار و حقايق آن، و برهانى كه آشكار است ظواهر آن، استماعش براى خلق هميشگى است، و پيشوائى است كه بسوى بهشت ميكشد تابعين خود را، پيروان خود را بسوى نجات ميبرد، و در آن گزارش واضح حجّت‌هاى روشن خداوند است و بيان‌گر حرامهاى معيّن و منهيّات اوست، و نيز توضيح دهنده امور واجب و مستحب است كه بآن مردم را خوانده است، و دستورات كلّى كه از آن بسيارى از احكام فهميده مى‌شود، و اذن و اجازه‌اى كه در پاره‌اى از امور مرحمت فرموده، و قوانينى كه مسجّل كرده است، و گزارش معجزاتى كه از پيمبران گذشته بوقوع پيوسته، پس خداوند ايمان را براى پاك‌كنندگى از شرك و بت‌پرستى مقرّر فرمود، و نماز را براى دورى از كبر و نخوت، و زكات را براى فراوانى و افزونى روزى دستور داد، و روزه را براى آشكار شدن اخلاص شخص، و حجّ را براى ترفيع يا تشديد و محكم ساختن ديانت و آئين، و عدل را براى آرامش دلها، و طاعت حقّ و قانون را براى انتظام يافتن امور مردم، و امامت را براى يكپارچه كردن جمعيّت و عدم پراكندگى آنها، و جهاد را سبب عزّت و شوكت اسلام، و پايدارى را در مواقع سخت براى يارى و ظفر و غلبه بر هدف، و أمر بمعروف را