ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢٢ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

روزها را روزه گيرد و شبها را بعبادت پردازد، برده‌ها در راه خدا آزاد كند، و سوارانى در راه حق به جبهه‌ها يا مرزها مسلمين فرستد، و اوّل كسى باشد كه بآتش داخل شود، و همچنين مرد اگر بزوجه‌اش ستم كند،

ألا (متوجّه باشيد) و هر كس سيلى بگونه يا بصورت مسلمانى زند خداوند استخوانهاى او را در قيامت پراكنده كند، و با غل و زنجير محشور گردد تا وارد بآتش دوزخ شود، مگر اينكه توبه كند.

و هر كس شب بيارامد و در دلش نسبت به برادر مسلمانش قصد نيرنگى باشد، در خشم و غضب الهى شب را بصبح آورده و روز را به شام، مگر اينكه توبه كند. و نهى فرمود: از غيبت كردن مسلمان، و فرمود: هر كس مسلمانى را غيبت كند ثواب روزه‌اش باطل شود، و وضويش بى‌اجر و ثواب ماند، و روز قيامت بابوئى بدتر از بوى مردار گند گرفته وارد محشر شود به حدّى كه اهل محشر از بوى گند او در آزار باشند، و چنانچه بميرد قبل از آنكه توبه كند، در حالى مرده است كه بحريم الهى تجاوز نموده و حرام او را حلال شمرده است.

و آن حضرت ٧ فرمود: هر كس خشم خود را فرو برد با اينكه قدرت انتقام داشته باشد ولى خوددارى كرده و شكيب نمايد خداوند باو پاداش يك شهيد خواهد داد. آرى، و هر كس برادر دينى او را در مجلسى غيبت كنند و بد او را گويند، و او بزرگوارى كند و از وى دفاع نمايد، خداوند هزار نوع شرّ دنيا و آخرت را از او دور