ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٢ - باب قصاص و مقدار ديه

هر بلائى خواستند بسر او بياورند، فقط براى قصاص و فورى گردنش را از بدن جدا كردن.

شرح: «مشهور ميان فقهاى ما آنست كه در قصاص نميتوان قاتل را مثله كرد هر چند او دست و پا و گوش و بينى بريده باشد بتفريق، و ابن جنيد تنها جايز ميداند كه بهمان طرز كه قاتل مقتول را كشته است قصاص شود، و صاحب مسالك فرموده:

«اين فتوا خالى از وجه نيست و تا حدّى درست است اگر اتّفاق فقها بر خلافش نبود» ولى اين خبر خود، دليل منع است».

٥١٩٥- فضل بن عبد الملك گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر گاه ضارب با حربه آهنين بر مضروب زند چنانچه بميرد قتل، قتل عمد است، گويد:

پرسيدم از امام: قتل خطائى كه در آن ديه و كفّاره است، آيا اينست كه كس ديگرى را بزند ولى قصد كشتن او را نداشته باشد؟ فرمود: آرى، عرض كردم: اگر بسوى چيزى تير اندازد و آن تير بشخصى برخورد كند و او را بكشد چه؟ فرمود: اين خطائى است كه در آن ترديدى وجود ندارد و بر تيرانداز هم كفّاره است و هم ديه.

٥١٩٦- عبد اللَّه بن سنان گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود: امير مؤمنان ٧ در باره قتل خطائى كه شبيه بعمد است مانند آنكه كسى را با شلّاق يا سنگ يا عصا بكشد، فرمود: ديه اين چنين قتل ديه مغلّظه باشد (يعنى شديدتر و سخت‌تر) و آن يك صد شتر است كه چهل عدد آن ناقه‌اى باشد كه از