ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٤٩ - باب در باره كسى كه در زمين خود يا ديگرى چاه يا گودالى حفر كند و كسى در او افتد و بميرد

غرامت آن را نمى‌كشد.

٥٣٤٥- ابو بصير گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: كودكى براى بازى وارد خانه ديگران شد و در چاه آنها افتاد، آيا آنان ضامن خون آن كودك هستند؟ فرمود: نه ضمانى ندارند، مگر اينكه قرائنى باشد كه مورد شك باشند و سابقه دشمنى ميانشان بوده (كه در اين صورت باقسامه حكم كنند).

٥٣٤٦- ابو الصّباح كنانى گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر كس موجب زيانى در راه عبور مسلمين ترتيب دهد و كسى صدمه‌اى بيند او ضامن است.

شرح: «مراد افكندن چيزهاى لغزنده امثال پوست خربزه و ريختن آب در زمستان و يا چيزى كه زير پا بلغزد و شخص را بر زمين زند ميباشد».

٥٣٤٧- عبيد اللَّه حلبى گويد: از امام صادق ٧ سؤال كردند در باره چيزى كه سر راه گذارند، و حيوانى بر او بگذرد و از آن رم كند و سوار خود را بر زمين زند و زخمى كند، فرمود: هر چيز كه در راه مسلمانان موجب ضرر باشد براى عبوركنندگان اگر كسى خسارت ديد گذارنده آن ضامن است.