ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢٣ - باب ظهار

٤٨٢٥- و در روايت ابان بن عثمان از منصور بن حازم آمده كه گفت: از امام صادق ٧ پرسيدم: مردى با زوجه‌اش ايلاء كرده و چهار ماه گذشته چه بايد كرد؟ فرمود: مرد را بازداشت كنند اگر بطلاق تصميم گرفت و طلاق داد زن از وى جدا گشته و فراق حاصل شده و زن بايد عدّه طلاق را نگهدارد و اگر بطلاق حاضر نشد كفّاره سوگند دهد و با زن زندگى كند.

و ظهار و ايلاء نيست مگر پس از آنكه مرد از زن كام گرفته باشد.

باب ظهار

شرح: «ظهار نوعى قهر كردن شوهر بود كه مردم زمان جاهليّت ميان خود انجام مى‌دادند، و به اين صورت بود كه مرد به همسر خود مى‌گفت «تو بر من مانند پشت مادر من، يا خواهر منى» و آن زن بدين كلام بر مرد حرام مى‌شد، و اين كار در دين اسلام حرام است و كفّاره دارد».

٤٨٢٦- فضيل بن يسار گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: مردى مالك بضع زنى گشته (يعنى او را عقد كرده) و بعد از او ظهار كرد، فرمود: ظهار و ايلاء درست نيست مگر پس از دخول و نزديكى كردن مرد با زن.

٤٨٢٧- و نيز آن حضرت فرمود: ظهار محقّق نمى‌شود مگر با همان شرائطى كه‌