ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٧ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

شرح: «در زمان جاهليّت رسم بود كه هر كس از دنيا ميرفت نوحه‌گرانى حرفه‌اى بودند و در مراسم دفن حضور يافته و در برابر مبلغى كه از صاحب عزا دريافت ميكردند اشعارى از پيش ساخته مرثيه‌وار در مصيبت فقدان متوفّى و مدح و ثنايى او بدروغ و خلاف واقع خوانده، و از اين راه ارتزاق ميكردند و راه درآمدشان جز اين نبود و اين كار شغلشان شده بود، رسول خدا ٦ اين عمل را نهى فرمود، و فقهاء ما رضوان اللَّه تعالى عليهم اين نهى را يا حمل بر كراهت مى‌كنند و يا حمل بر مدح و منقبت بدروغ و كذب و آن را حرام ميدانند، و محتمل است علّت نهى، عمل بى‌فائده و بدون نتيجه آنان است كه هيچ سودى از آن عائد اجتماع نمى‌گردد حتّى دروغ هم نگويند چون نوعى مفت خوارى است و اكل بباطل و مشمول حكم آيه مباركه الّذين‌ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ‌ و بنا بر اين نهى محمول بر حرمت خواهد بود».

و نهى فرمود: از اينكه كلمه‌اى از كتاب خدا عزّ و جلّ را با آب دهان بزدايند يا با آن كلمه‌اى بنويسند.

و نهى فرمود: از اينكه شخصى بدروغ بگويد چنين و چنان خواب ديده‌ام، و فرمود خداوند در روز قيامت او را مكلّف سازد به امرى محال و نشدنى مانند اينكه دانه جو را گره زند و او نخواهد توانست، و نهى كرد از تصوير صورت حيوانات و جانداران، و فرمود: هر كس صورتى نقش كند خداوند وى را در روز قيامت مكلّف سازد كه در آن روح بدمد و او نتواند.

و نهى كرد از اينكه حيوانى را بآتش بسوزانند، و نهى فرمود از لعن كردن به خروس و فرمود: همانا او براى نماز انسان را بيدار ميكند. و نهى فرمود از اينكه كسى در