ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١٣ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

يا طويله شتران، و بر بام كعبه، و از كشتن زنبوران عسل، و از داغ كردن صورت چهارپايان براى نشان.

و نهى فرمود از اينكه شخص در نذر و عهد با محكمه بغير خداوند و أسماء مخصوصه‌اش سوگند ياد كند، و فرمود: هر كس چنين سوگندى (يعنى بچيزى غير خداوند) ياد كند از رحمت خداوند نصيبى ندارد، يا نذرش منعقد نگشته و چيزى از جانب خداوند وجوبا بر او تعلّق نگيرد، و نهى فرمود از اينكه شخص به سوره‌هاى قرآن سوگند ياد كند، و فرمود: هر كس بسوره‌اى از قرآن سوگند ياد كرد بعدد هر آيه‌اى كفّاره قسم بر او لازم آيد اگر تخلّف كند، اكنون هر كس خواهد بعهدش عمل نمايد و هر كس خواهد بشكند و كفّاره دهد.

شرح: «بيشتر فقها- رضوان اللَّه تعالى عليهم- سوگند بغير خداوند و اسماء خاصّه‌اش را مكروه مى‌دانند و بعضيها حرام، و گويند يمين بدان منعقد نگردد».

و نهى فرمود از اينكه مسلمانى به ديگرى بگويد: نه بجان تو قسم يا بجان فلانى قسم.

و نهى فرمود از سخن گفتن در روز جمعه هنگامى كه امام جماعت مشغول خطبه نماز جمعه است، و مأمومين مأمور بفرادادن گوش به سخنان او، و هر كس در حين خطبه امام سخن گويد: پس بى‌شك هرزه‌درائى كرده، و هر كس هرزه‌درائى كند نماز جمعه او