ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٦٦ - باب در مورد كسى كه بكشد و فرار كند

كه گفته است در شعر خود:

[تطرّ فضاضا بينها كلّ قونس‌] و يتبعهم منها فراش الحواجب يعنى پراكنده و متفرّق ساخت در ميان آن كاسه‌هاى سرها را، و آنها را دنبال كرد پوسته و بستر ابروها. و پس از آن را «مأمومه» گويند و آن آنست كه به مخّ و مغز استخوان سر برسد و آن پرده‌اى است كه مغز و مخ در آنست، و يكى از نام زخمها و جراحت‌ها «جايفه» است، و آن زخمى است كه در پيكر به درون رسد و در سر و روى به مخ.

باب در مورد كسى كه بكشد و فرار كند

٥٣٧٩- ابو بصير (ليث مرادى) گويد: امام باقر ٧ در مورد مرديكه عمدا ديگرى را كشته بود و سپس فرار كرده بود و دسترسى باو نيافتند تا مرد، فرمود:

اگر مالى دارد ديه مقتول را از مال بر ميگيرند، و الّا از نزديكترين نزديكانش مى‌ستانند.

٥٣٨٠- عبيد بن زراره گويد: امام صادق ٧ در مورد مرديكه دستگير شد و بر او حدّهائى تعلّق گرفته، و بايد اجرا شود كه يكى از آنها قتل است‌