ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٦٨ - باب مقدار ديه جراحات و زخمها در سر و روى و پيكر

بشخصى زخمى موضحه زد و مرد ديگرى به وى زخم داميه (يعنى آنكه خون بيرون آيد) زد در يك جا، و آن مرد از اين دو زخم جان سپرد، فرمود: ديه در عهده آن دو ضارب نصف نصف است.

شرح: بايد گفت آن دو در زدن زخم اراده قتل نداشته‌اند، و نيز حربه‌اى نبوده كه آلت قتل باشد، و نيز هر دو خود اقرار كرده‌اند كه ديه بر عاقله تعلّق نگرفته است، و خبر دلالت دارد به اينكه در زخمهائى كه بمرگ انجامد شدّت و ضعف در آن ملحوظ نيست و اعتبار بعدد ضاربان است».

٥٣٨٤- حسن بن صالح بن حىّ گويد: از حضرت صادق ٧ پرسيدم آيا زخم موضحه در سر مانند موضحه در روى است؟ فرمود: موضحه و زخمهاى سر و روى در ديه حكمش يكى است، زيرا صورت و روى از سر محسوب مى‌شود، ولى جراحات و زخمهاى پيكر مانند سر و روى نيست.

٥٣٨٥- و در روايت أبان آمده است كه امام فرمود «جائفه آنست كه در درون واقع مى‌شود و مضروب حقّ قصاص ندارد و تنها ميتواند تاوان و ارش بگيرد، و در منقّله كه استخوانها جابجا ميگردد نيز قصاص نيست مگر ارش و تاوان، و همچنين در مأمومه يك سوّم ديه كامل است و قصاص ندارد و تنها ارش و تاوان است.