ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١٧ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

محاجّه كند و دست از او بر ندارد تا آنكه او را لغزانيده بدوزخ افكند،

و هر كس با زنى مسلمان، يا يهودى، يا نصرانى، يا مجوسى- آزاد باشد يا كنيز- زنا كند، و بعد توبه نكند و با اصرار باين عمل خلاف بميرد، خداوند سيصد هزار در بقبرش بگشايد كه از آنها مارها و كژدمها و شرارهاى آتش بگورش هجوم كنند، و او بدين وضع تا روز قيامت بسوزد، و چون از گور برخيزد از بوى بد و عفونت او همه مردم محشر در عذاب باشند، و بدان شناخته شود و بعملى كه در اين دنيا مرتكب مى‌شده تا اينكه امر شود او را بدوزخ برند.

آرى خداوند محرّمات را حرام فرمود و حدّ و عقوبت و كيفرى براى مرتكب آن مقرّر فرمود، پس كسى از خداوند غيرتش بيش نيست و از غيرت او است كه كارهاى زشت و تبهكارى‌ها را حرام فرموده است.

و نهى فرمود از اينكه كسى بخانه همسايه‌اش سركشد، و فرمود: هر كس بعورت برادر مسلمانش نظر افكند يا بعورت غير همسرش از روى عمد بنگرد، خداوند وى را داخل در زمره منافقين كند آنان كه جستجو مى‌كنند از عيوب مردم، و از دنيا بيرون نرود تا اينكه خداوند او را رسوا و مفتضح سازد مگر اينكه توبه كند.

و فرمود: هر كس بآنچه خداوند نصيبش كرده است از روزى، قناعت نكند و