ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٤ - *(زناشوئيهائى كه خداوند حلال كرده و آنچه را كه حرام كرده است) *

٤٤٦٩- جميل بن صالح گويد: امام صادق ٧ در مورد دو خواهر كه به دو برادر تزويج كرده بودند و زوجه اين يك را بديگرى و زوجه ديگرى را به اين يك داده بودند و هر دو بدون توجّه نزديكى كردند فرمود: هر كدام از اين دو شوهر صداق را بسبب همخوابگى مديون است و اگر ولىّ دختران چنين كارى را كرده او ضامن صداق است و بايد تاوان دهد، و شوهر هيچ كدام نبايد با زوجه حقيقى خود همبستر شود تا عدّه استبراء رحم سر آيد و چون مدّت گذشت هر يك بشوى خويش باز مى‌گردد با همان صيغه عقد اوّل، كسى پرسيد اگر زنها پيش از آنكه عدّه‌شان سر آيد وفات كردند چه؟ فرمود: شوهران هر كدام نيم صداق را از ورثه آنها ميستانند و نيز ارث هم ميبرند، پرسيدند: اگر در ايّام عدّه شوهران از دنيا رفتند چه؟ فرمود: زنانشان ارث مى‌برند و نيمى از مهريّه‌شان را ميستانند و پس از اتمام عدّه استبراء رحم عدّه وفات نگه مى‌دارند.

٤٤٧٠- محمّد بن شعيب گويد: نامه‌اى به حضرت رضا ٧ نوشتم و طىّ آن عرض كردم: مردى دختر عموى خود را خواستگارى كرد و به يكى از