ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٥٥ - باب حرمت ريختن خون و بردن مال مردم بناحق و نهى از پرداختن بكارى كه حلال نيست، و وجوب توبه از قتل، چه عمد و چه خطا

واجب شرعى نيست. و اين البتّه در موضوع مال شخصى است كه جزئى است و صرف نظر كردن از آن مهمّ نيست، امّا در اموال عمومى مسلمين و بيت المال اگر بيغما ببرند و انسان بهر صورتى كه مصيبتى بيش از ارزش مال پديد نياورد دفاع كند، اگر هر آينه كشته شود بايد گفت: اجرش كمتر از شهيد نيست، زيرا از حوزه حق و خدا دفاع كرده است».

٥١٦٢- عيساى ضعيف يا ضرير گويد: به امام صادق ٧ عرضكردم: مردى شخصى را كشته است توبه او چيست؟ فرمود: آنكه خود را در اختيار وليّ دم گذارد، عرضكردم مى‌ترسد او را بكشند، فرمود: ديه‌اش را به اولياء مقتول بپردازد، عرض كردم: ميترسد بدين كار آگاه شوند كه او قاتل است، فرمود: زنى را از ايشان تزويج كند، عرضكردم: بيم آن دارد كه بآنان اطلاع دهد، فرمود: ديه را معيّن كند كه چه مقدار است در كيسه‌هائى كند، آنگاه درنگ كند تا هنگام نماز (كه بنماز رفته يا در خانه مشغول بنمازند) در خانه‌شان اندازد.

شرح: «علماء فقه گويند: اختيار قصاص و اخذ ديه با اولياء دم است يعنى ورثه مقتول و آن كس كه جنايت در حقّ او انجام شده، نه با جانى، و در اين خبر جانى را اختيار داده است».

٥١٦٣- ابو ولّاد حنّاط گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود:

هر كس عمدا خودكشى كند، او هميشه در آتش دوزخ خواهد بود.