ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨٦ - باب شناخت معاصى كبيره كه خداوند عقوبت آنها را آتش دوزخ گفته است

أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ( [آنان كه پيمان خداى بشكنند پس از پيمان بستن با او و ببرند آنچه را كه خداوند امر بوصل آن كرده است‌] اينان را لعن مدام و بدى جايگاه يعنى دوزخ نصيب خواهد بود) (رعد: ٢٥) راوى گفت: عمرو بن عبيد برخاست و خارج شد و با صداى بلند مى‌گريست و ميگفت: نابود شد هر كس برأى خود متّكى شد و با شما هماوردى در دانش و علم جست.

شرح: «عمرو بن عبيد بصري رئيس فرقه معتزليان است از وابستگان بنى تميم مى‌باشد و عرب اصيل نيست، چنان كه گويند بسيار مرد زاهدى بوده است و در سنه ١٤٤ هجرى قمرى از دنيا رفته است».

٤٩٣٣- و در خبر ديگر آمده است كه ظلم و ستم كردن در مورد وصيّت خود از معاصى كبيره محسوب است.

شرح: «حيف يا جنف در وصيّت آنست كه انسان نوعى وصيّت كند كه بورثه ستم شود مثلا بدون جهت خود را به غير ورثه بدهكار بداند و وصيّت كند كه فلان مبلغ به فلان كس بدهكارم باو بدهيد و نظرش ضرر به ورثه باشد».

٤٩٣٤- و حضرت رضا ٧ در پاسخ سؤالاتى كه محمّد بن سنان طىّ نامه‌اى از آن حضرت كرده بود فرمود: خداوند قتل نفس را حرام كرده است براى اينكه اگر حلال كرده بود بشرى باقى نمى‌ماند و همه در كوچكترين ناسازگارى يك ديگر را