ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥٣ - باب در مورد آنچه واجب مىشود بر كسى كه سر از بدن مردهاى جدا كند

آن مخصوص خود ميّت است نه ورثه او، راوى گفت: عرضكردم: فرق ما بين اين دو چيست؟ امام فرمود: جنين امرى است آينده و مورد اميد بهره است، ولى ميّت گذشته و بهره‌اش نيز رفته، و چون پس از مردن او اعضايش را ببرند ديه آن از آن خود او خواهد گشت نه ديگرى، براى او با آن حجّ بجاى آرند، يا كارهاى خير ديگر از قبيل صدقه و امثال آن، عرضكردم: اگر كسى براى حفر چاله‌اى كه ميّت را در آن بشويد بر او وارد شد، و هنگام حفر سرش گيج رفت و خود در آن گودال افتاد و بيل در دست او بچرخيد و بر ميّت خورد و شكمش را دريد، چه چيز بر او باشد؟ امام فرمود: اگر چنين گردد پس اين جنايت از روى عمد نبوده و خطاست و جز اين نيست كه بر او آزاد كردن يك بنده كفّاره است، يا روزه گرفتن دو ماه پى در پى، يا دادن صدقه به شصت مسكين بهر كدام يك مدّ به مدّ رسول خدا ٦.

٥٣٥٦- و در كتاب نوادر محمّد بن أبى عمير است كه امام صادق ٧ فرمود: بريدن سر مرده جرمش يا كيفرش سخت‌تر است از بريدن سر شخص زنده.

٥٣٥٧- و در روايت عبد اللَّه بن مسكان از امام صادق ٧ آمده است:

در مورد مرديكه سر مرده‌اى را جدا كرده بود، فرمود: بر او دادن ديه واجب است، زيرا