ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٥١ - باب حرمت ريختن خون و بردن مال مردم بناحق و نهى از پرداختن بكارى كه حلال نيست، و وجوب توبه از قتل، چه عمد و چه خطا

اين سرزمينتان تا روزى كه او را (خدا را) ملاقات كنيد در قيامت، و از شما اعمالتان را بپرسد، بعد فرمود: آيا تبليغ نمودم؟ گفتند: آرى، گفت: بار الها شاهد باش، آنگاه فرمود: و هر كس امانتى نزدش هست آن را به كسى كه او را بر آن امين داشته باز گرداند، زيرا حلال نيست ريختن خون مرد مسلمان و از بين بردن مال او مگر به طيب خاطرش، پس به خودتان ستم نكنيد، و پس از مرگ من به كفر باز نگرديد.

٥١٥٢- أبو حمزه ثمالى (ثابت بن أبى صفيّه) گويد: امام سجّاد ٧ فرمود: رسول خدا ٦ فرمودند: شما را نفريبد كسى كه دستش به ريختن خون بازو گشاده است، زيرا كه وى نزد خداوند قاتلى خواهد داشت كه نمى‌ميرد، پرسيدند: يا رسول اللَّه، آن قاتلى كه نخواهد مرد چيست؟ فرمود: آتش.

٥١٥٣- و هشام بن سالم گويد: امام صادق ٧ فرمود: تا هنگامى كه مؤمن دست و دامنش به ريختن خون حرامى آلوده نشده در ديندارى خويش در فسحت و فراخى است، و فرمود: توفيق توبه نيابد آن كس كه مؤمنى را از روى عمد بكشد.

٥١٥٤- حمّاد بن عثمان گويد: امام صادق ٧ فرمود: در روز