ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٦ - *(باب ازدواج موقت) *

نفرمود.

شرح: «اينكه رسول خدا ٦ متعه را حلال فرموده اجماعى همه امّت است چنان كه كلام خليفه دوّم «متعتان محلّلتان كانتا على عهد رسول اللَّه ٦- الخ» بر آن دلالت دارد».

و ابن عبّاس اين آيه شريفه را چنين قراءت ميكرد: «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَ‌- إلى أجل مسمّى- فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً ....» (پس چنان كه از آنان كام گرفتيد- تا زمان معيّن- آن اجرت معيّن را كه مزد ايشانست به آنان بپردازيد).

شرح: «جماعتى از صحابه رسول خدا ٦ مانند ابىّ بن كعب و عبد اللَّه بن عبّاس و عبد اللَّه بن مسعود آيه شريفه را با زيادتى جمله «إلى أجل مسمّى» قراءت كرده‌اند يعنى از آيه، نكاح موقّت را فهميده‌اند».

و من ادلّه اباحه متعه را در ردّ منكرين آن در كتاب اثبات متعه آورده‌ام.

٤٥٨٦- محمّد بن فيض گويد: از امام صادق ٧ از متعه پرسيدم كه آيا حلال است يا نه؟ فرمود: آرى امّا با زنى عارفه (يعنى امامى مذهب كه متعه را بشناسد)، عرض كردم: قربانت گردم: اگر عارفه نبود چه؟ فرمود: ايمان و يا متعه را باو عرضه كن و به او بگو اگر پذيرفت پس با وى ازدواج كن و اگر نپذيرفت و بسخن تو راضى نشد رهايش كن، و زنهار از فاش‌كنندگان، و بخود خوانندگان، و زنان معروفه، و شوهر داران، عرض كردم مقصود از فاش‌شدگان كيانند؟ فرمود: آنان كه‌