ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣٢ - باب در مورد كسى كه شخصى را چنان زده است كه بولش بند نمىآيد

اين هر دو ستمكارند، و من بر عهده آن كس كه كشته است قصاصى نمى‌بينم، زيرا در حالى كه چشمان خود را از دست داده بود (در حال كورى) او را كشته است، و بنا بر قاعده ديه جنايت جانى اعمى بر عهده عاقله او است، آنان را بدان تكليف مى‌كنند و در سه وعده بمدّت سه سال از ايشان ميستانند، و چنانچه شخصى اعمى عاقله نداشت ديه جنايتى كه مرتكب شده در مال خود اوست او را بدان واميدارند تا در ظرف سه سال بپردازد، و نيز أعمى ديه چشمان خود را از ورثه ضارب مقتولش مى‌ستاند.

شرح: «در خبر سلمه گذشت در صورت نبودن عاقله ديه با امام است».

باب در مورد كسى كه شخصى را چنان زده است كه بولش بند نمى‌آيد

٥٣١٤- اسحاق بن عمّار گويد: مردى از امام صادق ٧ سؤال كرد- و من حضور داشتم- از شخصى كه ديگرى را (با حربه) چنان زده است كه مضروب يكسره بولش ميريزد، امام فرمود: اگر بول تا شب بند نيامد، پس بر ضارب است كه ديه كامل به او بپردازد، و چنانچه تا نيم روز بند آمد دو ثلث ديه را مى‌دهد، و اگر تا بالا آمدن آفتاب بول قطع شد يك سوّم ديه كامل را بايد بپردازد.

٥٣١٥- و غياث بن ابراهيم از جعفر بن محمّد از پدرش عليهما السّلام روايت‌