ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠٦ - باب مسلمانى كه ذمى يا بنده يا مدبر يا مكاتبى را بكشد و بالعكس

پى در پى روزه بگيرد، و به شصت مسكين طعام دهد، آنگاه به غير از اينها توبه هم بكند.

٥٢٦٢- حمران بن اعين از امام باقر ٧ پرسيد: مردى غلام خود را چندان بزد كه جان سپرد حكمش چيست؟ فرمود: يك بنده در راه خدا آزاد كند.

شرح: «ظاهر اين خبر وجوب عتق رقبه است، چنان كه ظاهر خبر پيش استحباب بود، ميتوان گفت: خبر حمران تمامش ذكر نشده زيرا در كافى گرفتن روزه دو ماه پى در پى را با نمودن توبه اضافه دارد».

٥٢٦٣- يحيى بن ابى العلاء گويد: امام صادق ٧ فرمود: هر گاه بنده‌اى شخص آزادى را بكشد، اولياء مقتول ميتوانند او را بكشند و ميتوانند او را به بندگى خود گيرند.

شرح: «ظاهرا مولى حقّ دارد كه تمام ديه را بپردازد و او را بازپس گيرد».

٥٢٦٤- و امير مؤمنان ٧ در باره مكاتبى را كه كشته بودند، حكم فرمود: بمقدارى كه از وجه مكاتبه پرداخته است ديه آزاد و بقيّه را ديه بنده بپردازند، و فرمود: برده بيش از وجود خود چيزى اضافه براى صاحب يا صاحبانش غرامت نمى‌آورد.

٥٢٦٥- و فضيل بن يسار گويد: امام صادق ٧ در باره برده‌اى كه‌