ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢٤ - باب ذكر پارهاى از آنچه رسول خدا

و هر كس برادر مسلمانش بدريافت وامى از او نيازمند شود، و او قادر بر رفع نياز او باشد و دريغ دارد، خداوند بوى بهشت را هم بر وى حرام كند.

و هر كس بر ناسازگارى، و بدخوئى همسرش صبر كند و به اميد أجر بردبار باشد، خداوند ثواب شاكران را باو عطا فرمايد. و هر بانوئى كه به شوهر خود آسان نگيرد، و چيزى را كه در توان او نيست بر او تحميل كرده و از وى بخواهد، خداوند هيچ كار نيكى را از وى نپذيرد، و او خدا را ديدار كند در حالى كه بر او خشمگين باشد.

آرى، و هر كس برادر مسلمان خود را احترام كند، بى‌شك خداوند عزّ و جلّ را گرامى داشته است.

و رسول خدا ٦ نهى فرمود از اينكه شخصى امامت كند در نماز بر مردم مگر با خواست خود مردم، و فرمود: هر كس امامت كند بر قومى و آنان به او راضى باشند، و وى در حضور بجماعت رعايت وقت كند و نماز را از حيث قراءت و ركوع و سجود و نشستن نيكو انجام دهد، پس براى او مانند ثواب نماز همه مأمومين خواهد بود، بى‌آنكه از اجر آنان چيزى كاسته شود.