ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٢٦ - باب ظهار

فرمود: آنان كه ظهار مى‌كنند از زنان خود سپس تصميم به بازگشت مى‌گيرند از آنچه بر خود حرام كرده‌اند و ميخواهند تدارك و تلافى آن كنند، اصلاح كردن آن بآزاد كردن يك بنده است پيش از آنكه بهم رسند و از هم كام گيرند، و خداوند شما را باين حكم موعظه كرده پند مى‌دهد (تا از آن بپرهيزيد و ظهار نكنيد) و خداوند بآنچه رفتار مى‌كنيد كاملا آگاه است، پس هر كس توانائى آزاد كردن برده را نداشت بايد دو ماه پى در پى روزه بگيرد پيش از همبسترى با زوجه‌اش و چنانچه اين را هم نتوانست شصت مسكين را طعام دادن كفّاره آنست).

و ظهار بر دو قسم است: يكى آنكه مرد بزوجه‌اش بگويد كه وى بر او مانند پشت مادر اوست، و ساكت بماند پس بر اوست كه كفّاره دهد پيش از آنكه با زن همبسترى كند، و چنانچه كفّاره نداده با زن مقاربت كرد كفّاره ديگرى نيز بر او لازم خواهد شد، و ديگر اينكه گفته باشد وى مانند پشت مادرش ميباشد اگر چنين و چنان كند در اين صورت چيزى بر او نيست مگر اينكه آن كار را انجام دهد، و با زوجه نزديكى هم بكند در اين صورتست كه كفّاره بر او واجب مى‌شود هر گاه بشرطى و سوگندى معلّق كرده باشد.

و كفّاره آزاد كردن يك بنده است، اگر نتوانست روزه گرفتن دو ماه پى در پى است پيش از اينكه همخوابگى كند، و اگر اين را هم نتوانست طعام دادن شصت بينوا است بهر كدام يك مدّ طعام، و اگر قدرت اين را هم نداشت هجده روز روزه بگيرد.