اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٣٣ - ٣/ ١١ ذكر مصائب
بگريد و بگرياند، در آن روزى كه چشمها مىگريند، چشم او نمىگريد و هر كس در مجلسى بنشيند كه ياد و نام ما در آن زنده مىشود، در آن روزى كه دلها مىميرند، دل او نمىميرد.
٩٩١. بحار الأنوار- به نقل از دعبل خزاعى-: در يك چنين روزهايى به خدمت سَرور و مولايم على بن موسى الرضا عليه السلام رسيدم. ديدم كه همچون شخص اندوهگينِ دلشكستهاى نشسته است و يارانش گرد او جمع اند. چون مرا ديد، فرمود: «خوش آمدى، اى دعبل! خوش آمدى، اى آن كه با دست و زبانَت يارىمان مىكنى».
سپس برايم جا باز كرد و مرا پهلوى خود نشانيد و آن گاه فرمود: «اى دعبل! دوست دارم برايم شعرى بسرايى؛ زيرا اين روزها، روزهاى غم و اندوه ما اهل بيت و ايّام شادمانى دشمنان ما، بويژه بنى اميّه بوده است.
اى دعبل! هر كس در مصيبت ما بگريد و ديگرى را- و لو يك نفر- بگرياند، پاداش او با خداست.
اى دعبل! هر كس ديدگانش بر مصيبت ما اشك بريزد و به خاطر آنچه از دشمنانمان به ما رسيده است، بگِريد، خداوند، او را در زمره ما محشور مىنمايد.
اى دعبل! هر كس براى مصيبت جدّم حسين گريه كند، خداوند قطعاً گناهان او را مىآمرزد».
٩٩٢. الملهوف: از اهل بيت عليهم السلام روايت شده است كه فرمودهاند: «هر كس به خاطر ما بگِريد و صد نفر را بگرياند، به بهشت مىرود. هر كس بگِريد و پنجاه نفر را بگرياند، به بهشت مىرود. هر كس بگريد و سى نفر را بگرياند، به بهشت مىرود. هر كس بگريد و بيست نفر را بگرياند، به بهشت مىرود. هر كس بگريد و ده نفر را بگرياند، به بهشت مىرود. هر كس بگريد و يك نفر را بگرياند، به بهشت مىرود و هر كس وانمود به گريه كردن هم كند، به بهشت مىرود».